Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Théâtre de la Ville, oorspronkelijk Théâtre-Lyrique, werd ontworpen door architect Gabriel Davioud tussen 1860 en 1862 als onderdeel van de Haussmanniaanse transformaties in Parijs. Het werd gebouwd op de site van verschillende middeleeuwse straten, tegenover het Châtelet Theater. Met een capaciteit van 1000 zitplaatsen verwelkomde hij grote werken van Gounod, Bizet en Berlioz zodra hij opende, terwijl hij buitenlandse componisten als Verdi en Wagner programmeerde. De brand van 1871, tijdens de Commune, vernietigde het gebouw volledig.

Het theater werd in 1874 gereconstrueerd (met uitzondering van interieurontwerpen) en nam achtereenvolgens de namen aan van Théâtre-Lyrique-Dramatice, Théâtre-Historique en Théâtre des Nations in 1879. Sarah Bernhardt kreeg zijn huurcontract in 1898 en plaatste er zijn stempel op tot 1923, toen hij omgedoopt werd tot Sarah-Bernhardt Theater. Tijdens de bezetting werd hij hernoemd naar het Théâtre de la Cité (1941-1947), alvorens terug te keren naar zijn oorspronkelijke naam. Een ingrijpende renovatie in 1967-1968, onder leiding van de architecten Valentin Fabre en Jean Perrottet, veranderde radicaal het interieur (verdwijning van de zaal naar de Italiaanse) met behoud van de gevel, geclassificeerd als een historisch monument in 1990.

Vanaf de jaren tachtig, onder leiding van Gérard Violette, werd het stadstheater een pijler van hedendaagse werelddans, waarbij choreografen als Pina Bausch, Maagd Marin en Anne Teresa De Keerdaeker werden onthuld. In 1996 werd een tweede kamer van 400 zitplaatsen geopend in het 18e arrondissement van Abbesses, gerehabiliteerd door architect Charles Vandenhove. Gesloten voor renovatie tussen 2016 en 2023 vanwege onderschatte loodvervuiling, heropende het theater met een gratis jaarlijks festival, het Place Festival, en een multidisciplinair programma toegankelijk (10 tot 30 € per plein).

Het theater is onlosmakelijk verbonden met figuren als Jean Mercure (1968-1985), die er gestual theater ontwikkelden, of Emmanuel Demancy-Mota, directeur sinds 2008. Hij speelde ook een sleutelrol in de verspreiding van wereldmuziek, waarbij hij artiesten als Nusrat Fateh Ali Khan of Cesária Évora verwelkomde. Het wordt beheerd door de stad Parijs, wordt bestuurd door een gezamenlijke raad van bestuur (gekozen, ministerie van Cultuur) en ontvangt een jaarlijks budget van 13 miljoen euro, waaronder 10,7 miljoen gemeentelijke subsidies. Zijn tweemaandelijkse krant, Le Journal du théâtre de la Ville, informeert over zijn programmering en actuele zaken.

Geplaatst onder de grote hedendaagse danszalen met La Monnaie (Brussel) en de Brooklyn Academy of Music (New York), heeft het theater sinds de jaren tachtig honderden optredens gecoproduceerd. Hij innoveert ook op het gebied van culturele actie, zoals bij het poëtische overleg in het ziekenhuis (convention with AP-HP sinds 2020). De geschiedenis weerspiegelt de evolutie van de levende show, van het lyrische repertoire van de 19e eeuw tot de huidige choreografische avant-garde.

Toekomst

Sinds het begin van de jaren tachtig is het theater van de stad een belangrijke plaats geworden voor de promotie en internationale erkenning van hedendaagse dans en haar jonge makers.

Sinds 1996 heeft het ook een tweede theater in Noord-Parijs, het Théâtre des Abbesses.

Externe links