Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Théâtre des Variétés is gebaseerd op het initiatief van Marguerite Brunet, bekend als Miss Montansier, die al sinds 1777 een theater in Versailles bezat. In 1790 verhuisde ze naar Parijs en nam het theater van Beaujolais over onder de arcades van het Palais-Royal. Ondanks haar succes werd ze in 1803 opgesloten wegens schulden en in 1807 werd haar theater gesloten onder druk van de naburige Comédie-Française. Dankzij Napoleon I's interventie kreeg ze op haar 77e keizerlijke steun om een nieuw theater te bouwen.

Het nieuwe gebouw, ontworpen door de architecten Jacques Cellier en Jean-Antoine Alavoine, is gebouwd op de boulevards, in de voormalige tuin van het Hotel de Montmorency-Luxemburg, vlakbij de Panoramas Pass. Het werd op 24 juni 1807 in gebruik genomen door Le Panorama de Momus, een vaudeville de Désaugiers. De gevel en vestibule, de enige overblijfselen van het oorspronkelijke gebouw, werden geclassificeerd als historische monumenten in 1974, terwijl de zaal werd ingeschreven in hetzelfde jaar.

In de 19e eeuw vestigde het theater van Varieties zich als een hoge plaats van opera-bouffe, met name dankzij Jacques Offenbach, die in 1864 La Belle Hélène creëerde, gevolgd door andere successen zoals Barbe-Bleue (1866) en La Grande-Duchesse de Gérolstein (1867). Deze werken, geschreven in samenwerking met Meilhac en Halévy, herdefiniëren de identiteit van het theater. Tijdens het beleg van Parijs in 1870 werd het etablissement omgevormd tot een ambulance onder leiding van Dr Bonnière, die de gewonden met innovatieve methoden behandelde.

De 20e eeuw markeerde een keerpunt met de projectie in 1907 van Michel Carré's eerste Europese speelfilm, het Prodigal Child. Het theater herbergt ook grote creaties zoals Topaz van Marcel Pagnol (1928) of César (1946) en neemt in 2010 deel aan de oprichting van de Parijse Theatres Associates, een alliantie van 50 privétheaters. Zijn rol in de populaire cultuur werd vereeuwigd door Émile Zola in Nana (1880), waar hij diende als kader voor de opkomst van de hoofdpersoon.

Architectureel behoudt het theater originele elementen ondanks transformaties, zoals de uitbreiding van 1833 (toevoeging van lodges en een tuin) of de renovatie van 1886 (plafonds vervangen, geschilderd decoraties). De scène, die bleef in zijn oorspronkelijke arrangement, en de kamer versierd met wit en goud getuigen van zijn verleden prestige. Tegenwoordig is het eigendom van een particulier bedrijf, het blijft een symbool van Parijse theater erfgoed, het combineren van geschiedenis, innovatie en traditie.

Externe links