Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Gallo-Romeinse theater van Naintré maakt deel uit van de archeologische site van de Oude Poitiers, een secundaire agglomeratie (vicus) genaamd Briva tijdens de oudheid, gelegen te paard in de gemeenten Naintré en Cenon-sur-Vienne (Wenen, New Aquitaine). Dit monument, gebouwd tussen het laatste kwart van de 1e eeuw v.Chr. en de 110e na Christus, illustreert het verlangen van de Pictons om te concurreren met hun hoofdstad, Lemonum (Poitiers), met een ambitieuze monumentale versiering. Zijn hemicycle kelder, met een diameter van 116 meter, kon plaats bieden aan bijna 10.000 toeschouwers, terwijl zijn scène, hoewel bescheiden (8.50 m x 18 m), had complexe architectonische elementen, zoals de Corinthische hoofdsteden en een architectonische inrichting.

Het theater onderging twee grote fasen: een eerste pre-Augustiaanse staat, gevolgd door een reconstructie tussen 175 en 200 n.Chr. na een brand rond 150 n.Chr. De opgravingen, geïnitieerd in de 19e eeuw (De La Massardière, Caillard) en verdiept in de 20e eeuw (René Fritsch, Christophe Belliard), onthulden houten en stenen structuren, treden in opus cratische, evenals een verscheidenheid aan meubels (gesigileerde keramiek, Nero munten in Hadrianus, votive objecten). Het monument, dat in de derde eeuw niet meer werd gebruikt, werd gedeeltelijk hergebruikt voor binnenlandse doeleinden onder het Benedenrijk, voordat het werd geclassificeerd als een historisch monument in 1970 (parcelles AX 142-147).

Het theater van Naintré, geïntegreerd in een orthonormaal stedelijk complex van 65 hectare, had een dialoog met andere openbare gebouwen, zoals een naburige landelijke tempel (de Berthons) en residentiële insulae. De site, strategisch bij de samenvloeiing van de Clain en Wenen, profiteerde van havenfaciliteiten (quays, lodges) en een Romeinse manier die Lemonum met Cæsarodunum (Tours) verbindt. De geleidelijke stopzetting vanaf de achtste eeuw viel samen met de daling van Vieux-Poitiers ten gunste van Châtellerault, wat het einde betekende van zijn politieke en commerciële rol in de stad Picton.

Epigrafische ontdekkingen, zoals de Gallische inscriptie van de Pierre Levée (menhir geclassificeerd in 1892), roepen een ratis (gegidst of fortin) aangeboden door een opmerkelijke lokale, Frontu, zoon van Tarboisa. Deze culturele en religieuze context, gecombineerd met wapenafzettingen (carnyx, militaire tekens) in een protohistorisch heiligdom, onderstreept het rituele en oorlogszuchtige belang van de site voor de romanisering. Recente onderwateropgravingen (2007-2012) hebben het bestaan van een rivierhaven bevestigd, wat de hypothese van een slachtoffer gewijd aan ambachten en ambachten (gouden baden, keramiek van het West Centre) versterkt.

Vandaag is het theater het onderwerp van educatieve bezoeken georganiseerd door de gemeente Naintré en het toeristenbureau van Châtelleraudais. Een deel van het archeologische meubilair wordt tentoongesteld in het Auto-Moto-Vélo Museum in Châtellerault, terwijl lokale verenigingen, zoals de Association for the Conservation of the Old Poitiers Archeological Site (opgericht in 1987), werken aan de ontwikkeling ervan. De overblijfselen, gedeeltelijk beschermd (classificatie 1970-1971), getuigen van een uitzonderlijk Gallo-Romeinse erfgoed, op het kruispunt van Keltische en Romeinse invloeden.

Externe links