Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Marigny Theater ontstond in 1835, toen een natuurkundige-prestidigitator zijn attracties opzette op het Marignyplein, op de hoek van Champs-Élysées en Marigny Avenues. Na de revolutie van 1848, een kleine zaal genaamd "Château d'enfer" biedt optredens van "vermakelijke natuurkunde" onder leiding van Henri Lacaze en Denizard-Rivail. In 1855 richtte Jacques Offenbach, verleid door de strategische locatie voor de Universele Tentoonstelling, het theater van Les Bouffes-Parisiens op, later omgedoopt tot Buffes d śété. Na het verstrijken van zijn huurcontract in 1859 werd het theater het Deburau theater, achtereenvolgens geregisseerd door Charles Deburau en Céleste Mogador, voordat het de naam Folies-Marigny kreeg in 1865 onder leiding van het echtpaar Montrouge.

In 1881 werd het theater afgebroken om plaats te maken voor een panorama ontworpen door Charles Garnier, architect van de Parijse Opera. De laatste herbergt diorama's zoals Parijs door de eeuwen (1885) van Hoffbauer en Pichat. In 1894 werd het een rotunda theater van Édouard Niermans, geregisseerd door Abel Deval uit 1910, toen gemoderniseerd in 1925 door Léon Volterra, die het een Art Deco kamer van 1200 zitplaatsen maakte. Onder zijn leiding volgde het theater de succesvolle operettes, zoals Ciboulette (1926) van Reynaldo Hahn of Madame de Pompadour (1930).

In 1946 maakte Simonne Volterra, de weduwe van Léon, plaats voor het bedrijf Renaud-Barrault, opgericht door Jean-Louis Barrault en Madeleine Renaud. De laatste verzamelde klassiekers (Hamlet, Le Misanthrope) en hedendaagse creaties, terwijl in 1954 een tweede kamer werd ingericht, Le Petit-Marigny. Gesloten in 1962 voor ouderdom, het theater heropende in 1966 onder leiding van Elvire Popesco, die geprogrammeerd comedy (La Locomotive) en musicals (A viool op het dak). In 1980 ondernam Jean Bodson een grote renovatie, hernoemde de tweede kamer als eerbetoon aan Popesco.

De concessie werd in 2000 toegekend aan de holding van Artemis van François Pinault, die het beheer toevertrouwde aan Robert Hossein en vervolgens aan Pierre Lescure in 2008. Na sluiting van de bouwwerken in 2013 heropent het theater in 2018 onder de artistieke leiding van Jean-Luc Choplin, gericht op muzikaal theater (Peau d'âne, Funny Girl). In 2022 nam Richard Caillat het over, gevolgd door Michel Lumbroso in 2025. Het gebouw, eigendom van de stad Parijs, is sinds 1990 genoemd als een historisch monument voor zijn hal.

Onder de opmerkelijke gebeurtenissen zijn de dood van toneelschrijver Ödön von Horváth in 1938, die werd getroffen door een boomtak voor het theater, of de preview presentatie van de Citroën DS in 1955. Het theater organiseerde vanavond ook de show Au théâtre (1966-1988) en verschillende ceremonies van de Molières. De architectuur, gekenmerkt door opeenvolgende transformaties (Garnier, Niermans, Grimaldi), mixt neo-pompisch erfgoed met moderniteit, terwijl de programmering de evolutie van Parijse smaken weerspiegelt, van operette tot hedendaags theater.

Vandaag de dag blijft het Marigny theater een belangrijke plaats in het Parijse culturele leven, waarbij architectonisch erfgoed en schilderachtige innovatie worden gecombineerd. De gerenoveerde koepel en de twee kamers (inclusief de Popesco kamer) maken het een veelzijdige ruimte, tussen traditie en moderniteit, in het hart van de Champs-Élysées.

Externe links