Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hébertot Theater, oorspronkelijk Théâtre des Arts, ontstond in 1830 toen de nieuw opgerichte gemeente Batignolles-Monceaux toestemming vroeg om een theater te bouwen. Dit project druist in tegen het exclusieve privilege van de gebroeders Sevestre, erfgenamen van Pierre-Jacques Seveste, die sinds 1817 de Parijse buitenwijken hadden bestuurd. Ondanks de uitdagingen beperkt dit monopolie lokale initiatieven, waardoor de productie van theater wordt vertraagd.

In 1838 kreeg een bedrijf van handelaren en eigenaren eindelijk de officiële toestemming om het "theater van de Batignolles" op te richten, ontworpen door de architect Adolphe Azémar. Geregisseerd door de gebroeders Sevestre, opende het theater zijn deuren, maar worstelde om te bloeien, zelfs vonk een petitie van inwoners in 1842 tegen hun management. In 1907 werd het theater overgenomen door Maurice Landay.

Onder leiding van Jacques Hébertot uit 1940 kreeg het theater zijn huidige naam en een blijvende reputatie, waarbij grote figuren als Gérard Philipe, Maria Casarès of Michel Bouquet werden verwelkomd. In 1974 werd het monument geregisseerd door de Italiaanse architectuur (630 plaatsen) en haar sleutelrol in het Parijse culturele leven. Tegenwoordig bestendigt het eclectische programmering, waarbij klassiekers en hedendaagse creaties worden gecombineerd.

Het gebouw, gelegen op 78 bis boulevard des Batignolles, illustreert de evolutie van de Parijse theaters, die zich verplaatsen van bal- en feestzalen in de 19e eeuw naar een gerenommeerd repertoiretheater. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook spanningen tussen gemeentelijke bevoegdheden, particuliere privileges en lokale culturele aspiraties. De gevel van het theater werd zelfs gebruikt als decor voor Roman Polanski's film La Venus à la fur.

Sinds 2013 wordt het theater gerund door Francis Lombrail en Stéphane Prouvé, terwijl Petit-Hébertot (110 zitplaatsen), opgericht in 2003, het aanbod compleet maakt met meer intieme shows. De site blijft een symbool van Parijse theater erfgoed, het combineren van historisch erfgoed en artistieke dynamiek.

Externe links