Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De thermale baden van Saint-Saloine, gelegen in Saintes (voorheen Mediolanum Santonum), dateren uit het Opperrijk en werden gebouwd tegen het einde van de 1e eeuw n.Chr., wat de derde fase van de ontwikkeling van een terrein vanaf het begin van onze Gemeenschappelijke Tijdperk markeert. In eerste instantie waren er werkplaatsen of huizen (staat 1), vervolgens een ongeïdentificeerde openbare gebouwen (staat 2) voor de bouw van de monumentale thermale baden (staat 3). Deze laatsten, gevoed door een aquaduct, werden tussen de 2e en 3e eeuw verfraaid, waarna ze in de late oudheid werden verlaten, misschien als gevolg van toenemende onzekerheid of de afname van thermische praktijken.

Gerangschikte historische monumenten in 1904, de overblijfselen zichtbaar vandaag vertegenwoordigen slechts een deel van het oorspronkelijke complex, de westelijke helft is verdwenen. Tot de bewaard gebleven elementen behoren het caldarium (hete kamer), het laconicum (sudatiekamer) en een monumentale fontein op de zuidelijke muur van het caldarium, gevoed door hetzelfde aquaduct als de thermale baden. De exacte functie van deze fontein, evenals de omvang van dienstonderdelen (zoals praefurnia voor verwarming), blijven gedeeltelijk hypothetisch als gevolg van opeenvolgende vernietigingen.

De site werd hergebruikt na de oudheid: getransformeerd in een paleo-christelijk heiligdom, vervolgens in een Romaanse kerk gewijd aan Saint Saloine, werd het een necropolis in late en middeleeuwse tijden, zoals blijkt uit de gevonden sarcofagen. In de 19e eeuw, opgravingen uitgevoerd door de Morand familie (of Moran) en daaropvolgende interventies (met name in 1906) deels gedocumenteerd het kuuroord plan, hoewel gebieden ontoegankelijk blijven. De Saint-Vivian kerkhof, grenzend aan de site, verstoorde ook de overblijfselen tijdens de uitbreidingen.

De thermale baden waren gelegen in een gestructureerde stedelijke context: ze domineerden het ravijn van Saint-Saloine en de Charente vallei, en werden in het noorden begrensd door een decumanus (oostwestelijke weg) en in het oosten door een Cardo (noord-zuidweg), waarschijnlijk geflankeerd door winkels. Hun verlatenheid viel samen met de daling van Mediolanum Santonum, waarvan de oppervlakte steeg van 100 tot 15 hectare, en de herverdeling van vele openbare gebouwen. Vandaag vormen ze, met de boog van Germanicus en het amfitheater, een van de weinige oude getuigenissen die zichtbaar zijn in de hoogte van de Heiligen.

De interpretatie van bepaalde ontwikkelingen, zoals de fontein of de mogelijke uitbreiding van de kaart naar het zuiden (brug of impasse), wordt nog steeds besproken onder archeologen. De huidige, hoewel fragmentarisch, blijft een overzicht van de Romeinse technieken: metselwerk in opus vittatum, hypocaustes voor verwarming, en marmeren decoraties. Hun studie is gebaseerd op verschillende bronnen, waaronder Georg Braun's plannen (1560) en 20e-eeuwse opgravingen, hoewel sommige gegevens onvolledig of niet gepubliceerd blijven.

Externe links