Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Trébodennic Manor à Ploudaniel dans le Finistère

Patrimoine classé
Demeure seigneuriale
Manoir
Finistère

Trébodennic Manor

    Trébodennic 
    29260 Ploudaniel
Manoir de Trébodennic
Manoir de Trébodennic
Manoir de Trébodennic
Manoir de Trébodennic
Manoir de Trébodennic
Manoir de Trébodennic
Crédit photo : Moreau.henri - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
1584
Eerste bouw
1789-1799
Gedeeltelijke sloop
1850
Herstel door de Croc familie
10 juin 1932
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Gevels en daken (zaak AC 29): inschrijving bij beschikking van 10 juni 1932

Kerncijfers

Alain de Poulpry (seigneur de Lavengat) - Sponsor en eerste eigenaar Chanoine en adviseur van het parlement van Bretagne.
Jean-François de Poulpry - Laatste eigenaar voor de revolutie Emigreerde, waardoor verkoop als een nationaal goed.
Famille Croc - Restaurantgangers in de 19e eeuw Verantwoordelijk voor neogotische toevoegingen en redding.

Oorsprong en geschiedenis

Het herenhuis van Trébodennic, gelegen in Ploudaniel in de Finistère, werd in 1584 gebouwd voor Alain de Poulpry, heer van Lavengat, invloedrijke canon en adviseur van het parlement van Bretagne. De laatste, van een nobele lijn aanwezig bij de kruistochten (1190, 1248), laat het landgoed na aan zijn neef, waardoor de residentie van de oudere tak van de markies van Poulpry wordt opgericht. Vijf leden van het gezin bekleedden tussen 1573 en 1707 een parlementaire functie die hun regionale macht illustreerde.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: het landhuis, verkocht als nationaal eigendom na de emigratie van de eigenaar Jean-François de Poulpry, onderging gedeeltelijke sloop (twee derde van het gebouw, inclusief een 50 meter lange gevel). Vanaf de 16e eeuw blijft alleen het hoofdhuis over, versierd met Renaissance dakramen, een dood-de-lamp torentje, en een deur omlijst met cariatiden. Het wapen van de monumentale schoorsteen, gehamerd tijdens de revolutie, getuigt van de omwentelingen van het tijdperk.

In 1850 verwierf de familie Croc het herenhuis en ondernam grote renovaties: reconstructie van een verloren vleugel, toevoeging van twee torens aan de gevel, en creatie van een wintertuin aan de achterkant. Deze aanpassingen, terwijl gedeeltelijk de oorspronkelijke architectuur, het gebouw te redden van ruïne. Het herenhuis, dat sinds 1932 in de Historische Monumenten is ingeschreven, bevat tegenwoordig opmerkelijke Renaissance elementen, zoals zijn gesneden pediment dat een drummer en een fluitist vertegenwoordigt.

De geschiedenis van het herenhuis weerspiegelt de levendigheid van de Bretonse aristocratie, tussen kerkelijke macht (de Poulpry waren canon en parlementariërs), revolutionaire achteruitgang en burgerlijke renaissance in de negentiende eeuw. De hybride architectuur, die 16e eeuws overblijfselen en neogotische toevoegingen combineert, maakt het een uniek getuigenis van de sociale en artistieke veranderingen van Bretagne.

Externe links