Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Tumulus van Mané er Hroëck, ook bekend als de Tumulus van Ruyk, is een megalithisch monument gelegen in Locmariaquer, Morbihan. Deze site, gedateerd uit Neolithicum, onderscheidt zich door zijn ellipsvormige vorm van 100 meter lang, 60 meter breed en 10 meter hoog. Het bestaat uit een cairn bedekt met een laag land, waarin een grafkamer in de vorm van een megalithische kist, ontdekt in 1863 door René Wales. Deze kamer, geplaveid en bedekt met drie boven elkaar gelegde platen, bevatte uitzonderlijke meubels, waaronder een jadeite ring, jasper hangers, en gepolijste fibroliet assen.

Rene Wales' 1863 opgraving onthulde een graniet gegraveerde stele, nu verzegeld in de kamer, hoewel een deel ervan werd gestolen in 1993. De tumulus, geclassificeerd als een historisch monument al in 1889, leverde ook Romeinse-tijdelijke objecten in de bovenste laag, suggereren gedeeltelijk hergebruik van de site. De begrafenisruimte, toegankelijk door moderne meubels, behoudt sporen van houtskool en vuursteen gereedschap, met complexe rituele of begrafenispraktijken.

Volgens een lokale legende betekent de Bretonse naam Mané er Hroëck "de heuvel van de fee." De tumulus zou het resultaat zijn van een magisch nachtwerk, waar een moeder wanhopig naar de afwezigheid van haar zoon op zee zou, met de hulp van een fee, deze heuvel gebouwd hebben om haar terug te zien keren. Dit folk verhaal illustreert het symbolische belang van de site, geplaatst aan de monding van de Auray rivier, in de buurt van de Kerpenhir Point. De voorwerpen die vandaag in het Vannes Museum of History en Archeologie zijn ontdekt, benadrukken de culturele en ambachtelijke rijkdom van de Neolithische gemeenschappen van de regio.

De tumulus wordt omringd door twee menhirs 50 meter ten zuidoosten, die de integratie in een groter megalithisch landschap versterken. De structuur, die cairn en aarde combineert, en de noord-west/zuid-oost oriëntatie, weerspiegelt geavanceerde architectonische knowhow voor die tijd. De site, eigendom van de gemeente Locmariaquer, blijft een belangrijke getuigenis van de begrafenis en symbolische praktijken van Neolithicum in Bretagne.

Externe links