Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kalkfabriek Viviers, gelegen in het departement Ardèche, vindt zijn oorsprong in de late achttiende eeuw met de exploitatie van een carrière verworven in 1749 door de familie Pavin de Lafarge. Al in 1793 werd een eerste kalkoven in gebruik genomen aan de oostkant van Montagne Saint-Victor, gevolgd door de toevoeging van nog twee ovens in 1831. De activiteit nam toe met de oprichting van een bluterij in 1846 en uitbreiding tot 10 ovens in 1848. Lafarge Frères, gevormd in de jaren 1850, markeerde een keerpunt in 1868 met de lancering van de productie van Portland cement, het consolideren van de site als een belangrijke speler in de cementindustrie.

Tussen 1880 en 1920 kende de fabriek een periode van aanzienlijke modernisering en uitbreiding. Een arbeidersstad, de Witte Stad, werd gebouwd in 1880, gevolgd door een school in 1882 en een savoirie in 1888. In 1890 had de fabriek 62 kalkovens en de eerste gasovens werden in 1899 geïnstalleerd. In de twintigste eeuw ontstonden innovatieve technologieën, zoals de eerste draaioven in 1912. In 1913 werd een nieuwe arbeidersstad gebouwd en de kapel Saint-Victor, ontworpen door architect Simeon Baussan, werd in 1922 na een grote herstructurering van de site in 1921 herbouwd.

De locatie Viviers, die nu niet meer gebruikt wordt, blijft een uitzonderlijk bewijs van de evolutie van kalk- en cementproductietechnieken. De beschermde elementen omvatten de kalkovens van de jaren 1830-1840, de Cité Blanche, de savoirie van 1910, de arbeidersstad 1913, en de kapel Saint-Victor, gebouwd van cement op een stenen basis. Deze overblijfselen illustreren de sociale en industriële geschiedenis van de regio, gekenmerkt door paternalisme en technische innovatie, onder auspiciën van de familie Lafarge en vervolgens de groep Lafarge Coppee.

Externe links