Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De marinebegraafplaats Varengeville-sur-Mer is onlosmakelijk verbonden met de Saint-Valery kerk, een religieus gebouw gebouwd in de 12e en 13e eeuw voor zijn noordelijke deel, terwijl de ingang veranda dateert uit de 16e eeuw. Gelegen aan de rand van een 80 meter hoge klif aan de Côte d'Alabatre, wordt de site blootgesteld aan constante erosie, met een jaarlijkse terugtocht van 40 cm. De graven, waaronder die van schilder Georges Braque, omringen de kerk, behalve aan de zijkant van de apsis. Het ensemble, geclassificeerd als historisch monument in 1924, trekt 60.000 bezoekers per jaar en werd gebruikt als decor voor de film Le Retour du grand blond (1974).

De kerk, bestaande uit twee verschillende beuken (een in vuursteen, de andere in zandsteengotiek), herbergt opmerkelijke architectonische elementen zoals een gebeeldhouwde veelhoekige pijler die hoofden van karakters, schelpen en wapenschilden oproept. Binnen zijn moderne glas-in-loodramen van Jean Renut, Raoul Ubac en Georges Braque omringd door beelden, waaronder die van Sint Valery de Leuconay, en een aan laatstgenoemde gewijde gissant. Het gebouw, gewijd aan Valery de Leuconay, vereerd door Willem de Veroveraar, wordt nu bedreigd met uitsterven door erosie, ondanks het comfort werk uitgevoerd in 2000 en 2018.

Het behoud van de site omvat acteurs zoals de Vereniging van Vrienden van de Kerk van Varengeville-sur-Mer en de Erfgoedstichting. Gedurfde projecten, zoals de ontmanteling en wederopbouw van de kerk, worden overwogen, maar hun kosten (enkele miljoen euro) blijven een groot obstakel. De marine begraafplaats, geïntegreerd met het geclassificeerde complex, herbergt ook graven van lokale persoonlijkheden en matrozen, die de maritieme geschiedenis van de regio weerspiegelen, gekenmerkt door de reizen van de Dieppois zoals Jean Ango naar verre landen in de zestiende eeuw.

Externe links