Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van St. Bartholomew van Seltz, oorspronkelijk gewijd aan de Heiligen Petrus en Paulus, werd in 991 opgericht door keizerin Adelaide, weduwe van keizer Otto I. In 968 kreeg ze land als bruidsschat en stierf daar in 999 begraven. In 992, zijn zoon Otton III verhoogde de abdij tot de rang van keizerlijke abdij, waardoor hij tienden, bossen en seigneuriale gerechtigheid over naburige dorpen. Ze is verbonden met de Ottomaanse en vervolgens de Franse dynastieën, later sloot ze zich aan bij de Clunisiaanse gemeente.

Tussen 1307 en 1315 vernietigde een vloedgolf van de Rijn de tweede abdij, die de wederopbouw op dit terrein veroorzaakte met de steun van koning Hendrik VII. De relikwieën van de heilige Adelaide, gespaard door de vloed, werden overgebracht naar de kerk van de heilige Stephen in Seltz. De abdij werd in 1481 door paus Sixtus IV seculariseerd en werd een collegiaal van seculiere canons. De laatste abt, Gautier de Gemmingen, stierf in 1501, ter afsluiting van zijn religieuze invloed.

In 1575 installeerde de Palatine-stemmer Frédéric III kort een Rittersakademie (Académie chivaleresque), opgelost in 1577. Al in de 17e eeuw dienden de gebouwen als steengroeve. Herontdekt in 1981 en 1988 tijdens archeologische opgravingen (onder leiding van C. Jeunesse en C. Peter) onthullen de overblijfselen een abdijkerk van 70 m lang tot triple nave, een klooster en ongeveer 20 begrafenissen. De site, geregistreerd met historische monumenten in 1995, is nu eigendom van de gemeente en particuliere eigenaren.

De architectuur van de 13de eeuw bevatte een koor met hellende kapellen, uniek in de Elzas met de abdij van Saint-Georges de Sélestat. De opgravingen onthulden kloosterkamers (heilige, capitulaire hal, salon), een begraafplaats in het noordoosten, en keramische voorwerpen uit de veertiende eeuw. Ondanks zijn fysieke verdwijning getuigt de abdij van de Ottomaanse invloed in de Elzas en de middeleeuwse transformaties in verband met de overstromingen van de Rijn.

Externe links