Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De 23 menhirs in het gehucht van de Veyssière, nabij de bron van de stroom van Ruas, maken deel uit van een groot megalithisch complex gelegen op de Cham des Bondons, een kalksteen plateau in het zuidwesten van de Mount Lozère, in het departement Lozère. Deze site, opgenomen in het Cevennes National Park, is de thuisbasis van de tweede grootste concentratie van menhirs in Europa na Carnac, met 154 monolieten verdeeld in verschillende groepen. Deze menhirs, gesneden in graniet ondanks hun implantatie op kalksteengrond, getuigen van een transport en complexe organisatie in het Neolithische tijdperk.

De Cham des Bondons wordt sinds de jaren 40 systematisch onderzocht, met name door Dr. Charles Morel, die ongeveer 120 menhirs opnam. In de jaren '80-1990 werden veel liegende menhirs herschikt door gezamenlijke operaties tussen de Drac Occitanie en het Cevennes National Park. De menhirs van deze site zijn meestal fusiform, met kernkop of licht afgeplatte pieken, en sommige bereiken meer dan 5 meter hoog.

De Veyssière groep, gelegen in het westen/zuidwesten van de gehuchten van de Veyssière en het tarief, heeft ongeveer 40 menhirs, waaronder de meest imposante van de Cham des Bondons. Drieëntwintig van deze menhirs werden geregistreerd als historische monumenten in opdracht van 5 juni 1941. Hun indeling volgt parallelle richellijnen, georiënteerd noord-zuid, gescheiden door een ravijn. Deze monolieten, vaak geassocieerd met tumuli of dolmens, illustreren het rituele en symbolische belang van de site tijdens de Neolithische periode.

Menhirs zijn gewonnen uit lokale steengroeven, zoals die te Fontpadelle, waar schuine granieten platen getuigen van oude extractiemethoden. Een andere, kleinere, carrière werd gevonden in Pranleri. Het transport van menhirs van deze winningsplaatsen, gelegen tussen 800 en 1200 meter boven de zeespiegel, benadrukt de collectieve en georganiseerde inspanning van neolithische gemeenschappen om deze monumenten op te richten.

De Malaval grot, gelegen ten zuiden van het plateau, is een andere geologische en archeologische nieuwsgierigheid van de site. Bekend sinds de 8e eeuw, maar alleen onderzocht vanaf de jaren 1950, het herbergt opmerkelijke daragoniet concreties. Deze grot maakt, net als de menhirs, deel uit van een landschap gekenmerkt door kalkresten, zoals de puechen van Allègre en Mariette, die volgens de lokale legende werden gevormd door Gargantua.

Ten slotte weerspiegelen de menhirs van de Cham des Bondons, vaak gegroepeerd in paren of in uitlijningen, een opzettelijke ruimtelijke organisatie. Hun bescherming als historische monumenten sinds 1941 getuigt van hun uitzonderlijke erfgoedwaarde, zowel archeologisch als aangelegd. Hun onderzoek blijft licht werpen op de praktijken en overtuigingen van neolithische samenlevingen in deze regio van de Cevennen.

Externe links