Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Notre-Dame de Pébrac, gelegen in Pébrac in Haute-Loire, wordt in 1062 gesticht door Saint Pierre de Chavanon, aartspriester van Langeac. Paus Urbanus II bouwde abdij in 1097 onder leiding van Bernard I van Chasnac. Het klooster, eerste roman, leed verwoesting tijdens de Honderdjarige Oorlog en een ontspanning van de monastieke heerschappij. Aan het einde van de 15e en begin van de 16e eeuw werd de abdij herbouwd: Gotische gewelven, Sainte-Anne Chapel, Abbatial Logis en zuidwestelijke toren. Er werd toen een bibliotheek gecreëerd.

In de 16e eeuw werden er drie kapellen (één nog zichtbaar op het kerkhof) en een ogivaal klooster toegevoegd. Religie oorlogen veroorzaken enige vernietiging. In de 17e eeuw, na de integratie in de gemeente van de reguliere canons van Sainte-Geneviève (1649), werden de Genovefains volledig gerenoveerd de abdij: reconstructie van de vleugel is in Louis XIII stijl, vernietiging van het klooster, interieur decoraties Lodewijk XV, en wijzigingen van de kerk en het abdijhuis. De abdij werd verkocht als nationaal eigendom aan de Revolutie, vervolgens toevertrouwd in 1830 aan de gemeente van Sint-Jozef, alvorens geleidelijk te vernederen.

De huidige overblijfselen omvatten 11e eeuwse gewelfde kelders, een toegangspoort, een houten trap, hallen met 17e en 18e eeuwse plafonds en stucwerk, en een botanische tuin open voor het publiek. Geklasseerd als historisch monument in 2001, herbergt de abdij nu een deel van het stadhuis van Pébrac. Zijn schat bewaarde liturgische voorwerpen uit de twaalfde, vijftiende en zeventiende eeuw, zoals een geborduurde kapel, een kruis en een kelk.

Externe links