Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het voormalige Bicêtre hospice ontstond in 1634, toen Louis XIII een etablissement stichtte voor ongeldige soldaten op de ruïnes van een kasteel. In 1656 werd het een hospitaal onder de Hôpital général de Paris en werd het een staatsgevangenis en vervolgens een asiel voor vervreemde personen in de 18e eeuw. De originele gebouwen, ten onrechte toegeschreven aan architect Lemercier (die eigenlijk ontworpen is door Lintlaer), omvatten 17de eeuwse paviljoens die vandaag nog zichtbaar zijn.

In 1668 werd de noordelijke poort opgericht, gevolgd door de kapel (vernietigd in 1927) en gevangenisgebouwen zoals de Kracht (1713). Germain Boffrand toegevoegd in 1731 dozen voor vervreemding en gegraven de Grote Bron, een symbool van water verbeteringen. In de 19e eeuw breidde het hospice zich uit met vervreemde wijken (1823) en een grote uitbreiding van het hoofdgebouw tussen 1847 en 1858, die de evolutie van medische en gevangenispraktijken weerspiegelt.

De bescherming van historische monumenten (classificaties van 1962 en 1985) omvat belangrijke elementen zoals de paviljoens van Le Mercier, de portiers, de Grand Puits en de vervreemde divisies. De site, gedeeltelijk gesloopt in de jaren zeventig om het huidige ziekenhuis te moderniseren (CHU Bicêtre), behoudt architectonische sporen van de zeventiende, achttiende en negentiende eeuw, getuigend van zijn vele roepingen: militaire, liefdadige, gevangenis en medische.

De deuropening is 1757, ontworpen om het hospice te verbinden met de Fontainebleau weg, illustreert de aanpassing van de site aan zijn omgeving. Traditionele materialen (kalksteen, geslepen steen) en leisteen of tegels daken kenmerken gebouwen vóór 1880. Het district van de idiote kinderen (1886-1889), gemaakt van baksteen, markeerde een late specialisatie in de zorg, vóór de bouw van het nieuwe ziekenhuis in 1981 op voormalige moestuinen.

De opmerkelijke architecten zijn Le Vau (chapelle, porterie nord), Boffrand (tank, put), en Viel (uitbreiding van de Cabanons in 1787). Het project van Baltard om de gevangenis uit te breiden (1827) en de vernietiging van het circulaire district van de Sûreté (circa 1970) onderstrepen de spanningen tussen behoud en modernisering. Vandaag gaat het Bicêtre Hospital, geïntegreerd met de AP-HP, door met een medische roeping op deze site vol geschiedenis.

De wettelijke bescherming onderscheidt de geclassificeerde elementen (zoals de Grand Puits of de paviljoens van Le Mercier) van de geregistreerde delen (gevels van de grote gebouwen, resten van de kerkers). Deze maatregelen behouden een complex erfgoed, waar de lagen van de publieke hulp, psychiatrie en ziekenhuisarchitectuur worden gesuperponeerd, van de Ancien Régime tot de hedendaagse tijd.

Externe links