Uiterlijk van molens XIVe siècle (≈ 1450)
Eerste sporen van molens in het gebied.
1780
Restauratie door Perrin
Restauratie door Perrin 1780 (≈ 1780)
Molen in slechte staat, werken uitgevoerd.
4e quart du XVIIIe siècle
Eigenschap
Eigenschap 4e quart du XVIIIe siècle (≈ 1887)
Het is van de Heer van Renfert.
19 février 1946
Registratie MH
Registratie MH 19 février 1946 (≈ 1946)
Volledige bescherming van de molen en het mechanisme.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De windmolen, inclusief de binnenkant en het mechanisme: inscriptie bij decreet van 19 februari 1946
Kerncijfers
Seigneur de Renfert de Bretenières - Eigenaar in de 18e eeuw
Houd de molen voor 1780 vast.
André Perrin - Nieuwe eigenaar in 1780
Herstelt de gedegradeerde molen.
Oorsprong en geschiedenis
De windmolen van Montceau-et-Écharnant maakt deel uit van een freestraditie die in Bourgondië uit de veertiende eeuw werd bevestigd. Deze gebouwen, vaak gekoppeld aan landbouw- en seigneuractiviteiten, speelden een centrale rol in de plattelandseconomie door de omschakeling van lokale granen. Hun aanwezigheid weerspiegelde ook een sociale organisatie waar heersers en boeren gedeelde middelen en infrastructuur.
In het 4e kwart van de 18e eeuw behoorde deze molen tot de heer van Renfert de Bretenières. In 1780 begon de nieuwe eigenaar, André Perrin, met restauratiewerkzaamheden. Deze ingrepen, die door de archieven werden gedocumenteerd, waren erop gericht het mechanisme te moderniseren en tegelijkertijd zijn primaire functie te behouden. De inscriptie in de Historische Monumenten in 1946 beschermt nu de gehele structuur, inclusief het interieur en de werking ervan.
De locatie van de molen, nabij het gehucht Larrey, suggereert een strategische nederzetting om de heersende winden te vangen. De architectuur, typisch voor Bourgondische draaimolens, combineert steen en hout, lokale materialen. De huidige nauwkeurigheid in kaart brengen (niveau 6/10) duidt op een geschatte locatie, maar voldoende om het monument in het landelijke landschap van de Goudkust te situeren.
De geschiedenis van deze molen illustreert de economische dynamiek van het Oude Regime, waar malen zowel een bron van seigneuriële inkomsten was als een essentiële dienst voor boerengemeenschappen. Het herstel in de achttiende eeuw viel samen met een periode van rationalisatie van de landbouw, waar grondbezitters in duurzame infrastructuur hebben geïnvesteerd. Vandaag de dag, de beschermde status maakt het een zeldzame getuigenis van dit vroege industriële erfgoed.
