Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La Borne, een gehucht gedeeld tussen Henrichemont en Morogues in de Cher, is een emblematische plaats van Franse keramiek sinds de 12e eeuw. De aardewerkactiviteit, bevestigd door geschriften uit de 16e eeuw, ontwikkeld dankzij overvloedige lokale bronnen: bossen voor het bakken van hout en een kwaliteit zandsteen garen. Traditionele productie, zowel utilitaire (plattelands) als artistieke (populaire beelden), maakte de site beroemd, het aantrekken van pottenbakkersfamilies zoals de Talbot, Bedu of Bernon. Het gehucht telt ongeveer 700 inwoners en 80 pottenbakkers.

De daling van de ambachtelijke activiteit begon in de jaren twintig van de vorige eeuw, terwijl de concurrentie met aluminium en glas begon. In 1914 werkten 14 ovens nog; Ze waren pas vier in 1950. Al in de jaren veertig ontstond echter een artistieke renaissance met de komst van moderne ceramisten als Jean en Jacqueline Lerat, Vassil Ivanoff en Pierre Mestre. Deze ambachtslieden, vaak opgeleid in Schone Kunsten of beïnvloed door internationale stromingen (Japan, Engeland), veranderen La Borne in een pool van hedendaagse creatie. Evenementen zoals de symposiums van de jaren zeventig of collectieve keuken ("La Borne en feu" in 1990) bestendigen deze dynamiek.

Het erfgoed van La Borne omvat vijf historische ovens geclassificeerd in 1996, waaronder traditionele gecoate ovens en innovatieve modellen zoals Vassil Ivanoff's. Tegenwoordig herbergt de site een museum gewijd aan traditioneel aardewerk, een hedendaagse keramische centrum met werken van 55 lokale ambachtslieden, en kunstenaarsresidenties. De vereniging van ceramisten en internationale tentoonstellingen houdt deze eeuwenoude traditie in leven en opent zich voor wereldwijde invloeden. Het gehucht maakt ook deel uit van de toeristische route Jacques Coeur, die zijn wortels in de regionale geschiedenis benadrukt.

Externe links