Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Saint-Antoine ziekenhuis is ontstaan in de abdij van Saint-Antoine, tot nationaal eigendom uitgeroepen bij decreet van 11 februari 1791. Onder de Conventie wordt de site het Oostelijk Hospitaal om te voldoen aan de medische behoeften van Oost-Parijs en om de revolutionaire inzet van de bewoners van de buurt te eerbiedigen. De kerk werd verwoest in 1796, en architect Clavareau bouwde twee vleugels, ondanks beperkte middelen. In 1802 kreeg het bedrijf de naam St.Antoine Hospital, met slechts 144 bedden en een verminderd medisch team.

Van 1811 tot 1881 moderniseerden de Ziekenhuisartsen van Sainte-Marthe de Beaune het ziekenhuis, verbeterde de hygiëne en verhoogde de capaciteit tot 320 bedden in 1842. Een nalatenschap van Emmanuel Moiana in 1872 maakt het mogelijk een bijgebouw van 500 bedden te creëren. Aan het eind van de 19e eeuw maakten figuren als Georges Hayem of Antoine Béclère het ziekenhuis tot een medisch centrum van uitmuntendheid. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij gebombardeerd in 1918.

Het ziekenhuis werd in 1962 gedeeltelijk opgenomen als historische monumenten voor zijn gevels en zijn centrale trap en in 1965 innoveerde het opnieuw met de uitvinding van de nutripomphe door Étienne Lévy en Jean Loygue. Professor Georges Offenstadt leidt de reanimatie van 1997 tot 2010. Vandaag, met 780 bedden en een specialisatie in zeldzame ziekten, blijft hij een belangrijke speler in onderzoek, zoals tijdens de Covid-19 pandemie met het werk van Karine Lacombe.

Het ziekenhuis is ook de thuisbasis van het hoofdkwartier van AP-HP sinds 2022 en een opleidingsinstituut voor verpleegkundigen (IFSI). De geschiedenis weerspiegelt medische en sociale ontwikkelingen, van revolutionaire hospices tot hedendaagse uitdagingen, met behoud van een opmerkelijk architectonisch erfgoed.

Externe links