Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Menhirs van Beg-er-Goh-Lannec, gelegen in Quiberon, Morbihan, vormen een set van drie stenen oorspronkelijk gebouwd, waarvan twee werden gerestaureerd in de 20e eeuw. In 1859 ontdekte Pater Collet onder een van de menhirs die lagen in stukken aardewerk en een korrel terracotta, wat een begrafenis of ritueel gebruik suggereert. Deze overblijfselen, typisch voor het Bretonse Neolithicum, illustreren de culturele praktijken van de periode, hoewel hun exacte functie blijft besproken.

In 1930 verhief de archeoloog Zacharie Le Rouzic de twee grootste menhirs, vervolgens aan wal, vóór hun officiële classificatie als historische monumenten op 28 mei 1931. De noordelijke menhir, gebroken in twee delen, zou 6 meter hoog bereiken als het werd gereconstitueerd, terwijl de zuidelijke menhir, gerestaureerd in 1984, is bijgenaamd Bishop's Bonnet vanwege zijn onderscheidende vorm. Hun huidige uitlijning wordt gescheiden door de kustweg, een gevolg van moderne interventies.

Deze megalieten maken deel uit van een landschap rijk aan prehistorische plaatsen, karakteristiek voor de Morbihan kust. Hun behoud weerspiegelt de groeiende belangstelling voor megalithisch erfgoed aan het begin van de twintigste eeuw, gekenmerkt door systematische opgravingen en ranglijsten. De menhirs van Quiberon blijven vandaag een tastbare getuigenis van neolithische samenlevingen, waarvan de materiële sporen vaak fragmentarisch zijn.

Historische bronnen, zoals de werken van Le Rouzic of de inventarissen van de regionale archeologiedienst, benadrukken het belang van deze monumenten in de studie van begrafenis en symbolische praktijken van Neolithicum. Hun huidige toestand, tussen herstel en fragmentatie, vraagt om een zorgvuldige lezing van hun geschiedenis, waar archeologische hypothesen worden geassocieerd met gedocumenteerde zekerheden.

Externe links