Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Gallo-Romeinse Vicus van Champallement dans la Nièvre

Patrimoine classé
Vestiges Gallo-romain
Nièvre

Gallo-Romeinse Vicus van Champallement

    D512 Bois de Compierre
    58420 Champallement
Vicus gallo-romain de Champallement
Vicus gallo-romain de Champallement
Crédit photo : Félix Potuit - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
100
200
300
400
500
1800
1900
2000
Ier siècle apr. J.-C.
Stichting Vicus
IIe-IIIe siècles
Apex van de site
IIIe-IVe siècles
Progressieve achteruitgang
XIXe siècle
Herontdekt terrein
XXIe siècle
Modern onderzoek
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Gallo-Romeinse Vicus (vestigen) (cad. A 535-537, 715, 827, 830, 833, 835): vermelding bij beschikking van 2 oktober 1989

Kerncijfers

Colons romains (inconnus) - Verdachte oprichters Oorspronkelijk opgericht in de eerste eeuw.
Artisans locaux - Economische actoren Pottenbakkerij, metallurgie, vicushandel.
Archéologues du XIXe siècle - Eerste zoekers de eerste sporen van de site opgegraven.
Chercheurs contemporains - Erfgoedspecialisten Bestudeer de site met moderne methoden.

Oorsprong en geschiedenis

De Champallement Vicus is een Gallo-Romeinse landelijke nederzetting opgericht in de 1e eeuw na Christus, waarschijnlijk door Romeinse kolonisten of geromaniseerde inheemsen. Dit type dorp (vicus) diende als een ambachtelijk, commercieel en administratief centrum voor het omringende platteland, dat de Romeinse territoriale organisatie in Gallië weerspiegelt.

In het Gallo-Romeinse tijdperk werd de huidige Bourgondië geïntegreerd in de stad Eduans, een bondgenoot van Rome. De regio, doorkruist door Romeinse wegen, genoot relatieve welvaart door middel van landbouw, ambachten en handel. De vici zoals Champallement speelde een sleutelrol in Romanisering, verspreiding van stedelijke cultuur en Romeinse technieken.

De site beleefde uitbreidingen in de tweede en derde eeuw, met de toevoeging van thermale baden, werkplaatsen en misschien een tempel. Deze ontwikkelingen suggereren demografische en economische groei, gekoppeld aan de exploitatie van lokale hulpbronnen (keramisch, metaal). De opgravingen toonden sporen van domus (stedelijke huizen) en openbare ruimtes.

Geen enkele belangrijke historische gebeurtenis is specifiek verbonden aan Champallement, maar zijn positie op oude secundaire routes maakte het tot een strategische relais. De crisis van de derde eeuw (invasie, instabiliteit) had waarschijnlijk gevolgen voor de daling ervan, versneld door de omwentelingen van de vierde eeuw, wat het einde van de Romeinse oudheid markeerde. De site werd herontdekt in de 19e eeuw en werd onderworpen aan sporadische opgravingen, waarbij meubels, munten en structuren werden onthuld.

Tegenwoordig is het beschermd als archeologisch erfgoed, hoewel weinig gewaardeerd toerisme. Zijn studie werpt licht op het dagelijks leven in Romeinse Gallië, tussen Romanisering en lokale tradities. Recent onderzoek (XXI eeuw) heeft de reikwijdte en functies verduidelijkt door middel van niet-invasieve (geofysische) methoden.

Champallement illustreert de diversiteit van de Bourgondische vici, minder bekend dan de grote steden zoals Autun (Augustodnum), maar essentieel om de Romeinse bezetting van het platteland te begrijpen.

Externe links