Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Pierre Folle de Montguyon is een uitzonderlijke megalithische site, bestaande uit een angoumoesin-type dolmen en een aquitain-type overdekte oprit, gebouwd in twee verschillende periodes van Neolithische geschiedenis. Het ensemble, 16 meter lang, is gebouwd van lokale zandsteen platen, sommige gegraveerd met serpentiforme motieven of cupules. Overdekte rijstrook, oost-westelijk gericht, meet 9,50 meter en behoudt twee cover tafels, waarvan een 30 ton. De dolmen, de oudste van minstens 500 jaar, heeft een rouwkamer en een atypische toegangsgang, die open staat naar het noorden.

De site werd in de 19e eeuw gered door de tussenkomst van Louis-Benjamin Fleuriu de Bellevue, waardoor het werd geclassificeerd als historische monumenten in 1889. Gevonden in 1840 door Camille Duteil, vervolgens in 1874 door Gassier en François Daleau, leverde hij begrafenisresten (botten, vuursteen gereedschap, gepolijste bijlen, aardewerk) en een filmische urn. De meeste van deze artefacten verdwenen, met uitzondering van een groene gepolijste bijl. De troggen groef in sommige platen, vergeleken met de goedaardige, en de recente graffiti toevoegen aan het mysterie.

Volgens de plaatselijke legendes zou Pierre Folle om middernacht drie torens op zichzelf maken, of door de Heilige Maagd verzameld zijn, of zelfs gebouwd door Karel de Grote om Montlieu te bombarderen. Deze volksverhalen weerspiegelen het symbolische belang van de site, opgericht rond 3500 v.Chr. door de Roquefort groep. Overdekte steeg, hergebruikt op verschillende momenten, getuigt van complexe begrafenis- en rituele praktijken, terwijl gravures en bekers suggereren symbolische of praktische toepassingen in verband met de bouw.

De platen, afkomstig uit een straal van 2,5 km, markeren een collectieve organisatie voor hun vervoer en hun oprichting. De kalksteen bestrating van het gangpad grond, gebonden door een mortier, en de sneden op de noordelijke orthostats roepen geavanceerde bouwtechnieken. De cupules, zichtbaar op verschillende platen, konden dateren voor of na de vernietiging van de tumulus, terwijl de serpentiforme motieven, gegraveerd aan de buitenkant, raadselachtig blijven. De site, nu beschermd, biedt een zeldzame getuigenis van regionale megalithische architectuur.

De 19e-eeuwse opgravingen onthulden rijke funeraire meubels, waaronder serpentine pijl tips ontdekt in de schepen. Deze voorwerpen, nu verloren, suggereren rituelen of offers geassocieerd met de overledene. De overdekte loopbrug dateert uit het Midden Neolithicum (circa 3500 v.Chr.), terwijl de oudere dolmen een evolutie van architectonische praktijken illustreert. Het hergebruik van de site door de eeuwen heen onderstreept haar duurzame rol in lokale culturen, ver buiten zijn oorspronkelijke functie.

Externe links