Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Pont-Joubert fontein, gebouwd aan het einde van de Middeleeuwen in Poitiers, is een kleine gotische edicle gewelfd in gebroken boog, gelegen aan de rand van de Clain. Het dankt zijn naam aan de nabijheid van de middeleeuwse brug Joubert. De eenvoudige architectuur, typisch voor de openbare fonteinen van de periode, omvat een niche waarschijnlijk bedoeld voor een standbeeld, evenals wapenschilden vandaag onleesbaar, getuigen van de onbekende sponsor. Water, afkomstig uit de kliffen van de Duinen, werd beschouwd als onuitputtelijk en zeer gewaardeerd, zoals blijkt uit de talrijke herontwikkeling van bestrating rond het bekken door de eeuwen heen.

In de 16e eeuw werd de fontein gerestaureerd door Gaucher de Sainte-Marthe, wiens wapenschild en datum van 1579 op het pediment werden geplaatst. Een eeuw later, in 1663, voegde burgemeester René Citoys een barokke cartridge met zijn naam toe, wat een nieuwe fase van het werk markeerde. Bijgenaamd de "jobertine nymphette" door lokale dichters geïnspireerd door de Pleiade, werd het een literair symbool en een plek van het dagelijks leven, bezocht door lavendelbomen tot het begin van de 20e eeuw, zoals getoond door ansichtkaarten van de periode.

Bedreigd door de verdwijning bij verschillende gelegenheden, ontsnapte de fontein nauwelijks aan moderniseringsprojecten in 1870 (vervanging door een gietijzeren pijler) en in 1899 (uitbreiding van de straat). Het werd vervolgens met zes meter bewogen, maar de trap werd omgekeerd van zijn oorspronkelijke configuratie, zichtbaar op oude gravures zoals die van Viollet-le-Duc. Deze laatste citeerde het in zijn woordenboek van de architectuur als een emblematisch voorbeeld van middeleeuwse fonteinen, met de nadruk op zijn Romeinse erfgoed en zijn sociale rol voor reizigers en inwoners.

Gerangschikt als een aanvullende inventaris van historische monumenten in 1935 wordt de fontein nu omringd door een openbare tuin. Het maakt deel uit van een netwerk van zes middeleeuwse fonteinen die de Clain markeerden, waarvan sommige, zoals de fontein van La Celle (omgebouwd tot een pompstation in de 19e eeuw) of de fontein van de Paus (verwant aan een legende over Urban II), zijn verdwenen of zijn gewijzigd. Zijn rijke iconografie omvat optredens van Hoefnagel (1572), Nautré (1619) en 19e-eeuwse foto's waaruit zijn dagelijks gebruik blijkt.

De archieven laten het praktische en symbolische belang zien: plaats van watervoorziening, maar ook ruimte van gezelligheid en literair erfgoed. De dichters van de Universiteit van Poitiers, zoals Scévole de Sainte-Marthe, wijden verzen aan hem, terwijl zijn opeenvolgende wapenschild (Gaucher de Sainte-Marthe, René Citoys) zijn anker in de stedelijke geschiedenis weerspiegelt. Ondanks de transformaties, blijft het een zeldzaam getuige van middeleeuwse fonteinen in stedelijke gebieden, het combineren van openbaar nut en flamboyante gotische versiering.

Externe links