Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het landhuis van Maine-Giraud, gebouwd in de 16e eeuw, staat op de gemeente Champagne-Vigny (voorheen Champagne-de-Blanzac) in Charente. De architectuur wordt gekenmerkt door een centrale veelhoekige toren gedateerd 1464, met een stenen schroeftrap, een gecorbelde toren en een vierkante toren naar het westen. Het landgoed, omgeven door landbouwgebouwen en wijngaarden, behoudt de 19e eeuwse sfeer, toen het werd gerestaureerd door Alfred de Vigny.

In 1768 verkregen door de markies de Baraudin, grootvader van de dichter, werd het herenhuis in 1827 overgedragen aan Sophie de Baraudin, de kano van Malta. De laatste, verleid door zijn "melancholische aspect," bleef er regelmatig van 1823 en woonde er van 1850 tot 1853. Hij hield de plaats daar, herbeplantte de wijngaarden, en schreef verschillende werken in een kast aan de top van de toren. Het landgoed, dat hij aan Louise Lachaud naliet, werd vervolgens overgedragen aan de families Philippon en Durand (vanaf 1938), die dennen- en cognacproductie ontwikkelden.

Gedeeltelijk geclassificeerd als historische monumenten in 1967 (gevels en daken), wordt het herenhuis vandaag bezocht met zijn distilleerderij, die de wijntraditie van Vigny in stand houdt. Het huis belichaamt zowel het literaire erfgoed van de dichter als de landelijke architectuur van Charenteise, gekenmerkt door middeleeuwse torens en spiraalvormige trap. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook de omwentelingen van de Revolutie, opgeroepen door Vigny in zijn ongepubliceerde Memoires: "De adem van Terror had dit huis doorkruist

Externe links