Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Pierre de Chalais, gelegen in het Bois de Clamart (Meudon bos), is een megalith in Fontainebleau zandsteen van 2,20 m hoog, met een brede basis van 2.10 m en een afgeplatte top. Zijn gebruik als messlijper door de eeuwen heen zou hebben bijgedragen aan deze erosie. In de omgeving schuren andere blokken zandsteen op de grond, waaronder een plaat van 1,85 m x 1,60 m. Een gravure in de vorm van "U" (0,26 m x 0,21 m), geïnterpreteerd als een mogelijke weergave van de funeraire godin, siert zijn noordelijke gezicht. Abbé Breuil noemde de bovenste ocelles, nu onzichtbaar.

Fout geclassificeerd als Pierre aux Moines in 1895 werd deze steen verward in de 19e eeuw met een andere nabijgelegen megalith, de echte Stone aux Moines, nu uitgestorven. Historische plannen (1708, 1723) vestigden de twee stenen duidelijk, maar opgravingen in het midden van de 19e eeuw, onder leiding van Dr. Eugène Robert, bevestigden de verwarring door de twee namen te associëren met één site. De ontdekkingen (fragmenten van vaas, sporen van steenkool) suggereren een oude menselijke bezetting, hoewel de exacte aard van het monument (menhir, overblijfsel van dolmen of overdekte oprit) blijft besproken.

De site, ontworpen door Vacquer in 1875, trok archeologen zoals Gabriel de Mortillet en Marcellin Berthelot aan na ontbossing in 1893. Berthelot rapporteerde de site aan de Academie van Wetenschappen in juli 1893, en daaropvolgende opgravingen (1894) onthulden drie extra platen. De steen, begraven over 0,25 m, is nu toegankelijk in de buurt van het huidige kruispunt van de Pierre-aux-Moines, in een omgeving gekenmerkt door urbanisatie (aanleg van Avenue Claude-Trébignaud in 1960 op de oorspronkelijke locatie van de middeleeuwse kruising).

Externe links