Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Garnier Opera, of Garnier Palace, is een symbool monument van het Tweede Rijk, ontworpen door architect Charles Garnier na een wedstrijd gelanceerd in 1860. De bouw, waartoe Napoleon III in het kader van de Haussmanniaanse transformaties in Parijs heeft besloten, werd gekenmerkt door grote technische uitdagingen, waaronder het beheer van een onverwachte grondwatertabel, opgelost door de oprichting van een ondergrondse tank. In 1875 werd het het hart van het Parijse culturele leven, de thuisbasis van een academie van muziek, choreografie en lyrische poëzie.

Het oorspronkelijke project werd gemotiveerd door een aanval op Napoleon III in 1858, waardoor de keizer een nieuwe, veiligere en meer prestigieuze opera leidde. Garnier, een jonge architect die de Grand Prix van Rome won, stelde een eclectisch ontwerp voor dat Renaissance, barokke en technische innovaties combineert, zoals het discrete gebruik van metaal. Ondanks kritiek op zijn stijl als te versierd of ongelijkzinnig beschouwd, was zijn werk een symbool van moderniteit, waarin vooruitgang zoals elektrische verlichting in 1887.

De opera Garnier onderscheidt zich door zijn grote monumentale trap, zijn weelderige huis geïnspireerd door renaissance kastelen, en zijn door paarden getrokken ijzeren showroom die geschikt is voor 2.000 toeschouwers. In 1923 werd er een historisch monument gebouwd, dat ook toneelinnovaties herbergt, zoals een "Italiaanse" machinerie en een ondergronds waterreservoir, de bron van de legende van het "meer" dat door Gaston Leroux Opera Ghost werd gepopulariseerd. Zijn plafond, oorspronkelijk geschilderd door Jules-Eugène Lenepveu, werd in 1964 bedekt door een werk van Marc Chagall, waardoor esthetische controverse ontstond.

In de loop der decennia heeft Opera Garnier grote creaties georganiseerd, zoals de Boléro de Ravel in 1928, en artistieke figuren zoals Serge Diaghilev of Rudolf Noureev. Het heeft ook moderniseringen ondergaan, zoals volledige elektrificatie of herstel van zijn gevels, met behoud van zijn centrale rol in het Franse culturele leven. Tegenwoordig bestaat hij samen met opera Bastille aan de Opéra national de Paris, die een uitzonderlijk architectonisch en artistiek erfgoed in stand houdt.

De hoofdgevel, versierd met allegorische sculpturen zoals De Dans van Carpeaux, en de interieurdecoraties, waar knikkers, vergulding en mozaïeken samenkomen, weerspiegelen Garniers ambitie om een "totaal theater" te creëren. Ruimtes zoals het dansfocuspunt, ontworpen voor balletrepetities, of het bibliotheekmuseum, getuigen van deze wens om functionaliteit en schoonheid te combineren. Ondanks tumultueuze episodes, zoals de brand van 1936, blijft het Palais Garnier een juweel van het Parijse erfgoed, dat jaarlijks door miljoenen mensen wordt bezocht.

Toekomst

Deze opera wordt al lang "Opéra de Paris" genoemd, maar sinds de opening van Opéra Bastille in 1989 wordt ze alleen maar door de architect genoemd: "Opéra Garnier" of "Palais Garnier." De twee opera's zijn nu gegroepeerd in de openbare industriële en commerciële vestiging "Opéra national de Paris.".

Externe links