Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmen des Trois Pierres, ook bekend als de Dolmen du Prieuré of Bois-Savary, is een megalithisch gebouw gelegen in het centrum van Saint-Nazaire, op het Dolmenplein. Het bestaat uit drie gneiss platen vormen een triliet, met een deken tafel van 3,45 m lang, en een 4 m hoge granulite menhir, rechtgetrokken in 1928. Oorspronkelijk behoorde de site tot Saint-Jean-Baptiste Priorij van Saint-Nazaire, wat zijn historische naam verklaart als dolmen van de Priorij. De eerste geschreven stukken dateren uit 1679, in een seigneuriële verklaring die hoge stenen oproept op het eiland Bois-Savary.

In de 19e eeuw werd de dolmen beschreven als een opmerkelijke trilith, omgeven door overblijfselen van een mogelijke overdekte oprit. De oude tekeningen, zoals die van Bachelot de la Pylaie (1848), bevestigen haar huidige karakter, hoewel verwoesting en stadsontwikkeling haar omgeving hebben veranderd. De menhir, aanvankelijk achter de dolmen, werd opgevoed door Marcel Baudouin in 1928, die ook de aanwezigheid van cupules op zijn oostelijke gezicht merkte. Vier andere blokken, waaronder één veronderstelde lects, werden geïdentificeerd tijdens opgravingen, maar er zijn er nog maar twee over vandaag.

Gerangschikt een historisch monument in 1889, de dolmen is een zeldzaam voorbeeld van een authentieke stedelijke megalith, bewaard in het midden van een plein. De authenticiteit, soms betwist vanwege de veranderingen die zij heeft ondergaan, wordt verdedigd door archeologen zoals Jean L-Helgouach, die de samenhang van de oude beschrijvingen benadrukken. De site bevat ook sporen van een uitgestorven tumulus, versterken van de hypothese van een oude overdekte steeg, typisch voor Armomere megalithisme.

De huidige locatie, 400 m van de haven en 1 km van het station, is het resultaat van de uitbreiding van Saint-Nazaire in de 19e eeuw. De dolmen en de menhir, hoewel opnieuw ontworpen, blijven belangrijke getuigen van de lokale prehistorie. Hun behoud in het stadscentrum maakt het een uniek geval in Frankrijk, dat de aanpassing van archeologische overblijfselen aan de moderne verstedelijking illustreert.

Externe links