Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hospital of Charity of Dole werd tussen 1698 en 1760 gebouwd op initiatief van Lodewijk XIV op de Bastion Saint-André, in een naoorlogse context die gekenmerkt werd door armoede en de toename van weeskinderen in Franche-Comté. Dit project maakte deel uit van een verlangen om de samenleving te moraliseren door bedelen uit te roeien, verboden door de koning. De instelling verwelkomde tot 60 arme of weeskinderen van 9 tot 20 jaar die hun een religieus, moreel en beroepsonderwijs gaven. De boarders, begeleid door huishoudsters, werden opgeleid in een handel voordat ze geplaatst met ambachtslieden met een set. De extreem strenge regeling voorzag in lijfstraffen en opsluiting in cellen in geval van opstand, zoals blijkt uit de ringen die nog zichtbaar zijn op de begane grond.

Het gebouw, ontworpen als charitatieve en gevangenisruimte, werd omringd door muren, roosters en kanalen (Rhône-au-Rhin en Tanneurs) om de bewoners te isoleren en ontsnappingen af te schrikken. De symmetrische architectuur, geïnspireerd door militaire arsenalen, weerspiegelde de kracht van het koninkrijk Frankrijk: het met leliebloemen versierde pediment, kanonnen en vlaggen domineerde de stad, herinnerend aan de onderwerping van Franche-Comté na de 17e eeuwse oorlogen. Oorspronkelijk onderscheidde een kerkklokkentoren het gebouw van zijn religieuze functie, maar het is nu verdwenen. Het park, ooit gebruikt als therapeutische moestuin voor herstellingen, herbergde ook artillerie kazematten, hergebruikt door Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog.

In 1798 veranderde de Ursulines de Liefdadigheid in een religieuze school voor meisjes en asiel voor oudere vrouwen, ondanks ongezonde omstandigheden: overstromingsrefectoire, wekelijkse collectieve douches en overbevolking. De secularisering van 1886 dwong hen om te vertrekken, de ruimte te verlaten voor de Jeanne d'Arc school, dan voor een hogere basiscursus voor het onderwijsberoep, een van de weinige professionele wegen die open staan voor vrouwen. Tijdens de twee wereldoorlogen diende de site als militair ziekenhuis, met een onderbreking van de klassen in 1939-1940. Sinds 1965 is het de thuisbasis van een bijlage van Charles Nodier High School, terwijl het park, met beperkte toegang om veiligheidsredenen, behoudt overblijfselen van de 1940 Duitse batterijen.

Gerangschikt in 1948 (ziekenhuis) en 1949 (bastion), illustreert het gebouw de evolutie van sociaal en educatief beleid, van een repressief model onder het oude regime tot een seculiere schoolroeping. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook de militaire en religieuze omwentelingen van de Franche-Comté, tussen koninklijk erfgoed, Duitse bezetting en moderne aanpassingen. Vandaag de dag, de gevangenis ringen, het symbolische pediment en de kazematten herinneren deze dualiteit tussen liefdadigheid en sociale controle.

Externe links