Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmen d'Yvias, ook bekend als de Tumulus de Tossen-ar-Run, is een megalithisch monument gelegen in de gemeente Yvias in het departement Côtes-d'Armor van Bretagne. Deze site, gedateerd uit het Neolithicum, is in de vorm van een imposante tumulus van 4 meter hoog en 120 meter omtrek, waarin een dolmen gebouwd van droge stenen. Het geheel is bedekt met een dolmenic cairn van 3,50 meter in hoogte en 25 meter in diameter, bestaande uit kleine stenen en lichte grijze klei. De dolmen bestaat uit een 4,40 meter lange gang, voorafgaand aan een 3.30 meter-diameter begrafeniskamer, aanvankelijk bedekt met een gewelf vandaag ingestort.

Tijdens de opgravingen in 1899 door A. Martin werd de uitvaartkamer intact ontdekt. Het bevatte het skelet van een 13-14 jaar oude, omgeven door funeraire objecten zoals vuursteen en gepolijste schist gereedschap, een doleriet gepolijste bijl, een gepolijste stenen kraal, een amandelvormige taart en twee vazen. Deze artefacten getuigen van de begrafenispraktijken en ambachten uit het Neolithische tijdperk. De site is geclassificeerd als historische monumenten sinds 1959, het benadrukken van het erfgoed belang.

De tumulus van Tossen-ar-Run illustreert Bretonse megalithische architectuur, gekenmerkt door het gebruik van grote platen en droge stenen constructietechnieken. Dit soort monument diende meestal als een collectieve of individuele begrafenis, die de overtuigingen en de sociale organisatie van neolithische gemeenschappen weerspiegelt. De aanwezigheid van funeraire objecten suggereert een speciale status voor de begraven puber, hoewel details van zijn identiteit of rol onbekend blijven.

De opgravingen van 1899 documenteerden precies de interne structuur van de dolmen, die architectonische elementen zoals de toegangscorridor en de uitvaartruimte onthulde. De ontdekking van gepolijste stenen gereedschappen en objecten duidt op uitwisselingen of geavanceerde technische beheersing voor de tijd. De site, nu beschermd, biedt een waardevolle getuigenis van begrafenispraktijken en het dagelijks leven in Neolithische Bretagne.

De locatie van de Dolmen d'Yvias, in de huidige landelijke omgeving, staat in contrast met het historische belang ervan. In het Neolithische tijdperk waren deze monumenten vaak gelegen in strategische gebieden, dienend als bezienswaardigheden in het landschap en als herinneringsplaatsen voor lokale gemeenschappen. Hun constructie betrof collectieve organisatie- en ingenieurskennis, die een gestructureerde en sedentaire samenleving weerspiegelt.

De classificatie van de dolmen in 1959 als een historisch monument stond het behoud en de studie toe, wat bijdroeg tot een beter begrip van het megalithisme in Bretagne. De ontdekte artefacten, die nu waarschijnlijk bewaard zijn gebleven in archeologische collecties, bieden aanwijzingen voor ambachtelijke technieken, handel en begrafenisrituelen uit deze verre periode.

Externe links