Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De toren van de klok van Bar-le-Duc is een oude versterkte toren gebouwd in de 12e eeuw in het kader van de vestingwerken van het kasteel van de Hoge Stad. Oorspronkelijk rond en met moordenaars werd het gebruikt voor militaire surveillance en verdediging. De avant-gardistische architectuur maakte het voor die tijd tot een belangrijk element van de castrale behuizing, tussen zes vergelijkbare torens. Het symboliseerde ook Ducal power, met praktische functies zoals avondklok of brandalarm dankzij een geluidscode bekend bij de inwoners.

In 1381 installeerde de hertog Robert I van Bar een "grote klok" gericht op het kasteel, wat zijn evolutie naar een civiele rol markeerde. De toren wordt dan een tijdelijk en sociaal monument voor de Barisianen, dat hun dagelijks leven ritmisch maakt (ceremonies, waarschuwingen, branden). Na herhaalde branden (1500, 1639) en bliksem slaat schadelijk voor de klokken, het bovenste deel wordt verschillende keren geremodelleerd. In 1608 werd een tweede wijzerplaat toegevoegd aan de City Basse door Jean Vincent, voorzitter van de Kamer van Accounts, gevolgd door een derde in 1752 voor de City Haute.

In 1670 werden onder leiding van Lodewijk XIV de vestingwerken van Bar-le-Duc ontmanteld, maar de toren werd gespaard voor zijn openbare nut, hoewel het verloren ging en zijn oorspronkelijke cirkelvormige verschijning verloor. In 1941 werd het monument gerestaureerd na een ramp in 1940 en een restauratie van de wijzerplaat in 1994. Vandaag belichaamt het de middeleeuwse geschiedenis en identiteit van Bar-le-Duc, met zijn twee wijzerplaten nog zichtbaar.

Bijgenaamd "Cure Tower" of "Belfry Tower," was het ook verbonden met lokale tradities zoals avondklok. De "achttig graden" trap verbindt symbolisch de Hoge Stad (nobel) met de Nederstad (populair). Een web-documentaire (2016) en publicaties hebben zijn erfgoed gewaardeerd en de rol ervan in het collectieve geheugen benadrukt.

Externe links