Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De zogenaamde "Romein van Lurs" of "Ganagobie" brug is een metselwerk structuur gebouwd om de Buès ravijn over te steken, een gewelddadige torrent regelmatig snijden de Domitiaanse weg. Deze brug, een van de oudste in Frankrijk, liet deze oude route toe om Segustero (Sisteron) te verbinden met Alunium (Lurs), waardoor een moeras gevormd door de samenvloeiing van Buès en Durance werd vermeden. De 300-meter afwijking van de vallei weerspiegelt de aanpassing van Romeinse ingenieurs aan geografische beperkingen.

De brug werd gebouwd in het begin van de 2e eeuw, tussen de heerschappijen van Hadrianus (121-122) en Antonin de Vrome (141-145). Hadrianus had tijdens zijn bezoek aan Gallië opdracht gegeven om het wegennet te verbeteren, terwijl Antonin le Pieux dit werk voortzette, zoals blijkt uit de mijlen die in de Provence en Languedoc werden ontdekt. De brug, gebaseerd op blokken van Ganagobie kalksteen, heeft een boog in het midden van een twin-rolling boog, kenmerkend voor Romeinse werken van die tijd. Cornish toegangsroutes werden gegraven om de integratie in het landschap te vergemakkelijken.

De brug werd gebruikt tot de 19e eeuw door de Royal Road (toekomstige RN96), de brug werd verlaten na de bouw van een dijk in 1850. In 1963 herontdekt door de historicus Guy Barruol, werd hij vervolgens geïdentificeerd als een oud overblijfsel en geclassificeerd als een historisch monument in hetzelfde jaar. De structuur, hoewel gedeeltelijk gerestaureerd (opstellen, parapeten, bovenste deel van de gevels), behoudt originele elementen, zoals een fallus gegraveerd op een abutment, symbool van kracht van de rijtuigen, of van apotropische bescherming.

Met een lengte van 30 meter, een breedte van 6 meter en een hoogte van 10 meter, illustreert de brug de duurzaamheid van Romeinse technieken. De unieke boog, met een opening van 7,8 meter en een straal van 3,9 meter, rust op abutments beschermd door muren stroomopwaarts en stroomafwaarts. De gebruikte materialen, kalksteen uit Ganagobia en Saint-Donat, evenals de regelmaat van het apparaat, bevestigen de oude oorsprong. Vandaag de dag dient het als een secundaire weg naar Lurs, terwijl het een belangrijke getuigenis van de Romeinse weg erfgoed in de Provence.

De brug wordt ook gekenmerkt door herinterpretaties door de eeuwen heen, zoals de oude naam "brug van de dood van de mens," misschien het oproepen van lokale legendes. Zijn classificatie in 1963 stond het behoud ervan toe en benadrukte het historische en architectonische belang ervan. Guy Barruol's studies, gepubliceerd in Gallia (1963), en latere werken, zoals die van Philippe Auran, hebben geholpen documenteren zijn rol in het oude netwerk en de evolutie ervan tot de moderne tijd.

Externe links