Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Verziau de Gargantua, ook bekend als de Haute-Borne, is een 4,35 m hoge menhir in harde zandsteen, gelegen op een heuvel met uitzicht op de omgeving van Bois-lès-Pargny (Aisne). De steen, waarschijnlijk lokaal, komt uit de overvloedige zandstenen in de omgeving, vooral in het Berjaumont bos. De snelstangtop en de 1,50 m brede basis maken het tot een typisch voorbeeld van de Neolithische megalieten van de Hauts-de-France.

De menhir werd voor het eerst genoemd in 1851 door Amédée Piette en werd aanvankelijk vergezeld door een tweede, in de 19e eeuw door koetsiers verwoest. In 1889 werd een historisch monument geregisseerd, het wordt geassocieerd met lokale legendes: men vertelt dat een reus het daar zou hebben gegooid na het verwijderen van zijn laars, een ander dat het diende als een steen te slijpen (picket) aan een boze kolos. De naburige percelen, bekend als Champ de la Bataille, hebben echter geen bewezen verband met een krijger gebeurtenis.

De site maakt deel uit van een geologische landschap gekenmerkt door klei, zand en zandsteen, kenmerkend voor het Land van Pargny. De omringende zandstenen, waarvan sommige meer dan 200 kg, suggereren een nauwe oorsprong voor monoliet. Menhir illustreert de begrafenis of symbolische praktijken van Neolithicum, een periode waarin landbouwgemeenschappen deze stenen bouwen, vaak gekoppeld aan territoriale overtuigingen of bezienswaardigheden.

Lokale folklore geeft de menhir een diepte die gelijk is aan de zichtbare hoogte, een onverifieerbare maar terugkerende hypothese voor megalieten. Deze verhalen, het mengen van reuzen en gegooide voorwerpen, weerspiegelen pogingen om in de volksmond uit te leggen voor structuren waarvan het exacte gebruik mysterieus blijft. De Verziau de Gargantua blijft vandaag de dag een zeldzame getuigenis van het megalithisme in de Aisne, beschermd om zijn archeologische en erfgoedwaarde.

Externe links