Bouwperiode Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Geschatte erectie van menhir en uitlijningen.
28 mai 1980
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 28 mai 1980 (≈ 1980)
Officiële inschrijving bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Menhir (zaak C 282): boeking bij beschikking van 28 mei 1980
Kerncijfers
Jacques Briard - Archeoloog
Ik bestudeerde de megalieten van Ille-et-Vilaine.
Loïc Langouët - Archeoloog
Co-auteur van een studie over deze menhir.
Yvan Onnée - Archeoloog
Bijdragen aan het documenteren van de site.
Oorsprong en geschiedenis
Het Menhir de la Haute-Pierre is een iconisch megalithisch monument gelegen aan de Feu Lambert in de gemeente Champeaux, Ille-et-Vilaine. Dit kwartsietblok, met een hoogte van 4,07 meter en een maximale breedte van 1,85 meter aan de basis, onderscheidt zich door zijn vorm van een vierzijdige schuine piramidestam, bedekt met een bolvormige kap vervormd door erosie. Het staat geïsoleerd in een veld, boven een vallei, ongeveer 2 km ten zuidoosten van het dorp Champeaux en 500 m ten noordwesten van de Cantache Dam. De afstemming met twee andere menhirs, gelegen aan de naburige gemeente Pocé-les-Bois (de Pierre Blanche à l'Égalerie en een andere in Villaumur), suggereert een opzettelijke organisatie, typisch voor de megalithische constructies van deze periode.
De Menhir werd officieel erkend om zijn erfgoed belang en opgenomen in de inventaris van historische monumenten bij een decreet van 28 mei 1980. Deze bescherming weerspiegelt haar archeologische waarde en haar rol bij het begrijpen van de culturele en religieuze praktijken van Neolithicum in Bretagne. De studies die werden uitgevoerd, met name door archeologen als Jacques Briard, Loïc Langouët en Yvan Onnée, hebben geholpen deze site te documenteren onder de vele megalieten in het departement Ille-et-Vilaine. De menhir, die in landelijke gebieden ligt, blijft toegankelijk en biedt een opmerkelijk voorbeeld van Bretonse megalithische architectuur, gekenmerkt door het gebruik van lokale stenen zoals kwartsiet.
De geografische context van de menhir, tussen de zogenaamde plaatsen van Feu-Lambert en de Vallons, en de nabijheid van andere menhirs, versterkt de hypothese van een heilig of ritueel landschap georganiseerd door de Neolithische gemeenschappen. Deze monumenten, vaak geassocieerd met begrafenis- of astronomische praktijken, illustreren de technische en symbolische beheersing van de samenlevingen van de periode. Hun behoud maakt het vandaag mogelijk om de levensstijlen, overtuigingen en culturele uitwisselingen te bestuderen die Brittany meer dan 5000 jaar geleden bezielde.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen