Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Gallo-Romeinse Antiquiteiten Museum vindt zijn oorsprong in opgravingen georganiseerd tussen 1856 en 1868, uitgevoerd tijdens de winter om de behoeftige bevolking van de regio te bezetten. Deze archeologische ontdekkingen leidden tot de oprichting van een eerste museum, gehuisvest in een zaal van het gemeentehuis. Dit eerste project weerspiegelde al interesse in het Gallo-Romeinse erfgoed, hoewel de middelen destijds beperkt waren.

In 1988 besloot de gemeente dit museum een nieuwe dimensie te geven door het over te dragen naar een oude gerenoveerde schuur. Daarna werd het wetenschappelijk management toevertrouwd aan een curator van het Musée Dauphinois, waardoor het museum werd geïntegreerd in het netwerk van geassocieerde musea. Deze keuze betekende een wens om de site te professionaliseren en te verbeteren, terwijl tegelijkertijd de ontwikkeling ervan in een gestructureerd regionaal kader verankerd werd.

In de jaren negentig van de vorige eeuw werd het museum uitgebreid met werken die in 2000 werden voltooid, waardoor de belichtingsoppervlakte op 650 m2 kwam te liggen. Het nieuwe complex, bestaande uit twee gebouwen verbonden door een overdekte galerie, is ontworpen om de publieke ontvangst en presentatie van collecties te optimaliseren. De permanente ruimte, georganiseerd rond een glazen patio die het atrium van een Romeinse villa oproept, toont bijna 600 objecten, waaronder een uitzonderlijke collectie lokaal aardewerk gemaakt op het terrein meer dan 2000 jaar geleden.

Het museum is niet beperkt tot de tentoonstelling van objecten: het speelt ook een rol als toeristische en educatieve hub. Een interactieve multimedia terminal biedt bezoekers een ontdekking van de val van Dauphiné, aangevuld met uitgebreide documentatie en educatieve modellen. Een van de belangrijkste attracties, een Gallo-Romeinse pottenbakkersoven, ontdekt in de buurt, biedt een betonnen aanvulling op de collecties, een illustratie van het ambachtelijk belang van de regio tijdens de Romeinse tijd.

De focus ligt op lokale knowhow, met secties gewijd aan keramiek, glaswerk en metallurgie. Modellen, met inbegrip van een grootschalige reconstructie van de aardewerk productie stadia, maken het mogelijk om de organisatie van oude workshops visualiseren. Deze museografisch vooroordeel benadrukt het verband tussen het archeologische erfgoed en de economische geschiedenis van de regio, terwijl het uitnodigen om andere geheime sites in de omgeving te verkennen.

Het museum maakt deel uit van een proces van bewaring en transmissie, waarbij het zich aanpast aan de hedendaagse verwachtingen. De architectuur, die een omgebouwde schuur en moderne uitbreidingen combineert, symboliseert deze dualiteit tussen erfgoed en innovatie en dient een beter begrip van de lokale Gallo-Romeinse samenleving.

Externe links