Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De stad Carcassonne, gelegen aan de rechteroever van de Aude, is een middeleeuws architectonisch complex waarvan de oorsprong dateert uit de Gallo-Romeinse oppidum van Carcaso (VIde eeuw v.Chr.). Versterkt door de Romeinen, toen bezet door de Wisigothen (Vth.V.V.T. eeuwen), werd het een strategische kwestie tijdens de invasies van Sarrasin (English 759) voordat het werd overgenomen door Pépin de Brief. De middeleeuwse climax begon in de 11e eeuw onder de Burggraafs Trencavel, die het Comtal Castle en de Basiliek van Saint-Nazaire bouwde, terwijl de handel en de oprichting van het katharisme werden bevorderd.

In de 13e eeuw, na de kruistocht van de Albigois (1209), kwam de Cité onder koninklijke controle. Louis IX en Philip III de Hardi versterken de verdediging daar met een dubbele behuizing (3 km wallen, 52 torens) en barbacanes, waardoor Carcassonne verandert in een sterke grens plein tegenover de Aragon. De stad, gespaard door de Honderdjarige Oorlog, daalde na het Verdrag van de Pyreneeën (1659), verloor zijn militaire rol. In de 19e eeuw, bedreigd met vernietiging, werd het gered door archeoloog Jean-Pierre Cros-Mayrevieille en gerestaureerd door Viollet-le-Duc (1853.

Gerangschikt een historisch monument sinds 1862 en een UNESCO World Heritage Site in 1997, de stad vandaag belichaamt een juweel van Occitaans toerisme. De wallen, het kasteel en de basiliek (met romaanse en gotische stijlen) trekken jaarlijks 4 tot 5 miljoen bezoekers. De Middeleeuwen en het zomerfestival animeren deze site, terwijl de 50 permanente bewoners naast elkaar bestaan met een commerciële activiteit gericht op erfgoed. De legende van Dame Carcas, gekoppeld aan het Saracen verzet, voegt een mythische dimensie toe aan haar geschiedenis.

De architectuur van de stad weerspiegelt haar historische strata: Gallo-Romeinse omheining (I De Narbonnaise Poort (1280), symbool van dit verdedigingssysteem, en de Basiliek van Saint-Nazaire (XI-14de eeuw), met uitzonderlijk glas-in-lood ramen, illustreren deze synthese. De 19e eeuwse restauraties, hoewel controversieel, behouden dit unieke erfgoed, nu beheerd door het Nationaal Monumentencentrum.

Externe links