Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Vésubie Canal, gebouwd tussen 1851 en 1885, is een belangrijke hydraulische structuur in de Alpes-Maritimes. Het is 32 km lang, afwisselende tunnels en loopgraven om water te vervoeren van Saint-Jean-la-Rivière naar Nice, het oplossen van zomertekorten. De complexe indeling, waaronder sifons en open secties, werd ontworpen door ingenieur E. Delacroix voor de Compagnie Générale des Eaux.

Het idee om de wateren van Vesubia te vangen dateert uit het begin van de 19e eeuw, met de voorstellen van dr. François-Emmanuel Fodéré in 1803. Na de annexatie van Nice naar Frankrijk in 1860, heeft de stad waterbeheer toevertrouwd aan de Compagnie Générale des Eaux in 1869. De officiële concessie werd in 1878 verleend door president Mac Mahon, met de steun van Joseph Durandy, die het begin van de werkzaamheden in 1879 markeerde.

Het gedeelte van de valleien van de Garde en Costa Rasta, ingeschreven op de historische monumenten in 2001, illustreert de techniek van de periode. Het kanaal, voltooid in 1885, liet de ontwikkeling van de Nice bloementeelt toe, maar ervoer ook gezondheidscrises (cholera in 1887, tyfus in 1898) als gevolg van een falend onderhoud van de filterbekkens. De uitbreiding tot Menton in 1892 en de introductie van de ozonisatie in 1909 (Rimiez-installatie) verbeterde de waterkwaliteit voor de lange termijn.

In de 20e eeuw onderging het kanaal moderniseringen, zoals de tunneling van de Gairaut sectie in 1991, na breuken veroorzaakt door aardverschuivingen in 1959-1960. Vandaag behandelt de Super Rimiez-fabriek, erfgenaam van de historische installaties, 150 000 m3 water per dag, waardoor de vitale rol van dit werk voor de regio wordt gewaarborgd.

Externe links