Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De prehistorische afzetting van de Moustier, gelegen in Saint-Léon-sur-Vézère in de Dordogne, is een emblematische plek van de prehistorie, vooral voor het Midden- en Boven Paleolithicum. Het bestaat uit twee grote schuilplaatsen: de bovenste schuilplaats, waar Édouard Lartet en Henry Christy ontdekten in 1860 een lithische industrie genaamd Moustérien, en de onderste schuilplaats, doorzocht door Otto Hauser en Denis Peyrony. De laatste opgegraven in 1914 het skelet van een Neanderthaler kind, Le Moustier 2, veel later bestudeerd in 2002. De site, verworven door de staat in 1910, is een belangrijke getuige van menselijke beroepen tussen 56.000 en 40.000 jaar voor Christus.

De opgravingen van de bovenste schuilplaats, geleid door Lartet, Christy, vervolgens Maurice Bourlon en Denis Peyrony, onthulden stratigrafische lagen van de typische Moustarische, de Moustarische van Acheuleaanse Traditie en de Aurignaciaan. Peyrony publiceerde nauwkeurige werken in 1930, hoewel de schuilplaats nu leeg is. De lagere beschutting, daarentegen, leverde Neanderthaler overblijfselen, waaronder Le Moustier 1, een slecht bewaard skelet verkocht in het Berlijnse Museum, en diverse lithische industrieën (Châtelperronien, Aurignacien). Thermoluminescentie en ESR-data plaatsen beroepen tussen 56.000 en 40.000 jaar.

Le Moustier is een van de vijftien prehistorische plaatsen in de Vézère-vallei die sinds 1979 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan. De overname door de staat in 1910, op initiatief van Denis Peyrony, stond het behoud ervan toe. Later onderzoek, zoals H. Laville en J.-Ph. Rigaud in 1969, verfijnde stratigrafische kennis. De site illustreert ook François Bordes' pioniersmethoden in de lithische typologie, toegepast op lokale Musteriaanse industrieën.

De ontdekkingen van de Mustier, vooral de Neanderthalers, speelden een cruciale rol bij het begrijpen van prehistorische populaties. De schedel van Le Moustier 1, de enige bewaard gebleven vestige, en de virtuele reconstructie van Le Moustier 2's schedel maakten ongekende antropologische vergelijkingen mogelijk. De opgravingen onthulden ook het gebruik van mangaan door Neandertalianen, bestudeerd in 2019 door Afrika Pitarch en zijn team. Deze elementen maken van de Mostier een referentieplaats voor de studie van oud menselijk gedrag.

De lagere schuilplaats was het toneel van controversiële ontdekkingen, zoals de chaotische opgraving van Le Moustier 1 in 1907 door Otto Hauser, waar het skelet herhaaldelijk werd opgegraven en berispt voordat het verkocht werd. In deze context werd gewezen op het belang van strenge archeologische protocollen, die destijds afwezig waren. Peyrony's werk, daarentegen, markeerde een methodologisch keerpunt, met gedetailleerde publicaties en een precieze stratigrafische benadering, nog steeds genoemd vandaag.

De Moustier symboliseert zowel de prehistorische rijkdom van de Dordogne als de uitdagingen van archeologische bescherming. Zijn opname in alle prehistorische sites en grotten die versierd zijn met de vallei van de Vézère versterkt zijn status als uitzonderlijk erfgoed en trekt onderzoekers en bezoekers aan vanwege zijn wetenschappelijke en culturele erfgoed.

Externe links