Overdracht uit het ziekenhuis Avant 1675 (≈ 1675)
Kapel gegeven aan de Penitenten.
Fin XVIe siècle
Oude ziekenhuislocatie
Oude ziekenhuislocatie Fin XVIe siècle (≈ 1695)
Ziekenhuis gelegen tussen Grand-Rue en muur.
XVIIe siècle
Bouw van het huidige gebouw
Bouw van het huidige gebouw XVIIe siècle (≈ 1750)
Barokke architectuur met binnenplaats en trap.
12 juillet 1963
Historisch monument
Historisch monument 12 juillet 1963 (≈ 1963)
Gezicht en trap ingeschreven.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Façade sur cour et ensemble du grand roltrap (cad. A 666): inschrijving bij decreet van 12 juli 1963
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
Het Gignac Hospice, gelegen in de Hérault regio Occitanie, heeft zijn oorsprong in de late 16e eeuw, hoewel het huidige gebouw dateert uit de 17e eeuw. Oorspronkelijk bezette het ziekenhuis een andere locatie tussen de Grote Rue en de stadsmuur, met een kapel gewijd aan Saint Joseph, later overgebracht naar de Penitents. Een kroniek van 1675 getuigt dat deze overdracht plaatsvond vóór die datum, wat een eerdere reconstructie of verhuizing suggereert. De huidige architectuur kenmerkt zich door een open binnenplaats aan de straat, aan de linkerkant begrensd door een terras, een galerij en een grote monumentale trap.
De ingangspoort, misschien na de rest van het gebouw, opent onder een boog in een segment van een cirkel versierd met een dikke vormgeving en een hoofd gesneden in een sleutel. De trap, met parallelle vluchten, wordt omlijst door kale pilasters en verlicht door twee verdiepingen van grote bogen in volledige hangar. De kapel, toegankelijk door een sleuteldeur versierd met een vrouwelijk hoofd en een schelp, kijkt uit op een cirkelvormige pediment. De balusters van de terrassen en galeries, met gebogen banden, weerspiegelen de barokke stijl van de tijd.
Het hospice heeft in 1963 een historisch monument voor zijn voorgevel en trap gerund en illustreert de evolutie van ziekenhuisstructuren in Languedoc-Roussillon. Als gemeenschappelijk eigendom is het een bewijs van het belang van liefdadigheidswerken in middeleeuwse en moderne steden, waar de opvang van zieken en armen vaak gekoppeld was aan religieuze broederschappen zoals de Penitenten. De architectuur, die functionaliteit en decoratie combineert, weerspiegelt de sociale en esthetische prioriteiten van de zeventiende eeuw.