Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Canaù waterbrug is een uitzonderlijke structuur van het Saint-Julien kanaal, ontworpen om de Coulon rivier bij Cavaillon (Vaucluse) over te steken. Vanaf de tweede helft van de 16e eeuw werd de stenen structuur, toegeschreven aan Adam de Craponne, misschien geïnspireerd door een Leonardo da Vinci project voor een brug bij Constantinopel (1502). De structuur wordt gekenmerkt door twee verschillende bogen verankerd op de oevers, voorheen steun een hangende houten pijp, vervangen in 1921 door een subfluviale sifon. Het ontwerp, uniek in Europa, prefigureert Engelse bowlstring bruggen, hoewel het fysieke principe verschilt.

Oorspronkelijk gebouwd om het land van de markies van Forbin d-Oppède te irrigeren, reageerde het brug-aquaduct op een vergunning van 1543 verleend door bisschop Pierre Ghinucci, waardoor het water van het kanaal naar de vlakte van het Plan te drijven. Gefinancierd door Jean Meynier, combineerde het werk Tadikas steen en een eik/melèze bekisting, ontworpen om de frequente overstromingen van Coulon te weerstaan. De houten pijp, vaak belemmerd, werd na 1921 verlaten aan een sifon, terwijl de 8 meter hoge stenen structuur overleefde grote overstromingen, zoals die van 1994 waar het volledig onder water werd gezet.

Op 18 augustus 2011 werd een historisch monument gebouwd, het brug-aquaduct profiteerde van grote restauraties, waaronder een reliëfbaai die in 2012 werd toegevoegd voor 2 miljoen euro en een renovatie in 2024 (450.000 €, gedeeltelijk gefinancierd door de Erfgoed Lotto). Volgens deskundigen zou het ontwerp "waarschijnlijk uniek in de wereld" zijn, met de nadruk op zijn sleutelrol in de geschiedenis van Provençaalse hydraulica. Vandaag de dag zijn alleen de stenen bogen en het schort zichtbaar, bewijs van ingenieuze middeleeuwse en Renaissance know-how.

Het Sint-Julienkanaal, dat uit de 12e eeuw werd bevestigd, was oorspronkelijk een irrigatie- en voedersysteem voor een episcopale molen. In de 16e eeuw, de uitbreiding tot het Plan vlak vereist deze waterbrug, een symbool van de regio hydraulische innovatie. De structuur, eigendom van een gemeenschappelijke openbare instelling, blijft een zeldzaam voorbeeld van een dubbele boogbrug, die esthetiek en functionaliteit combineert. De instandhouding ervan illustreert het belang van het technisch erfgoed in Provence-Alpes-Côte d'Azur.

Historische bronnen vermelden regelmatige renovaties, zoals die van 1728 door pater Esprit-Joseph Brun en zijn schoonzoon. In 1921 werd de originele pijp, onder de brug opgehangen, vervangen door een begraven sifon om de stekkers veroorzaakt door de overstromingen te vermijden. Ondanks deze aanpassingen verzette de oorspronkelijke stenen structuur zich eeuwenlang, ook tijdens de "spectaculaire" overstroming van 1994. Vandaag trekt de site, gelegen in de Entre-Deux-Vallats wijk, om zijn technische, historische en landschap karakter.

Externe links