Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Lutzelbourg werd in de 11e eeuw gesticht door Pierre de Lutzelbourg, zoon van graaf Frédéric de Montbéliard, op een rotsachtige voorgebergte met uitzicht op de Zornvallei. Peter werd geboren uit een adellijke lijn verbonden aan het huis van Savoye en erfde de magraviat van Suse in 1091, maar moest zich vestigen op zijn voorouderlijke land tussen Philippsburg en Zorn na conflicten met keizer Hendrik IV. De naam Lutzelbourg ("Petit Château") verscheen pas in 1126 in een akte van de oprichting van het klooster van Saint-Jean-Saverne door Peter, die deze naam adopteerde door bezit te nemen van de site. Rond 1100 wisselde hij de priorij van Saint-Quirin om tegen het kastelen met de abdij van Marmoutier, wat het begin van zijn lokale invloed markeerde.

Na de dood van zijn zoon Reginald in 1142 ging het graafschap over naar de bisschop van Metz Stephen, die hem de voogdij over de eerste heren van Lutzelburg toevertrouwde. Tussen de 13e en 14e eeuw, de families van Fénétrange en Lutzelstein gedeeld het landgoed, de invoering van vergoedingen zoals tolgelden, voordat ze worden verdreven rond 1450 door de Palatine Counts. In 1523 beval Lodewijk de Stille Oceaan de gedeeltelijke vernietiging van het kasteel om de ambities van Franz van Sickingen tegen te gaan. De ruïnes, die in 1840 dreigden te worden afgebroken voor de aanleg van een spoorlijn, werden gered door notaris Adolf Germain.

In de 19e eeuw verwierf Eugène Koeberlé, hoogleraar geneeskunde in Straatsburg, het terrein rond 1900 en ondernam opgravingen, consolidatie van de overblijfselen en de bouw van een neo-Romeinse kamer. Zijn onderzoek, gepubliceerd in 1909 in Les Ruins du château de Lutzelbourg, onthulde architectonische elementen zoals de grote 12de eeuwse vierkante toren (24 m hoog, 2,40 m dikke muren), gebouwd door Pierre en Reginald. Het kasteel, geclassificeerd als een historisch monument in 1930, behoudt ook een toegangsbrug en een achterwerk versierd met een apotropisch gezicht, getuigenissen van zijn middeleeuwse verleden.

Externe links