Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre de Montluçon, gesticht in de 12e eeuw door de religieuze van de collegialiteit Saint-Pierre-Saint-Paul d'Évaux-les-Bains, wordt bevestigd door een brief van paus Adrien IV in 1158. Het was afhankelijk van de gewelfde Huriel en niet Montluçon. Zijn plan is geïnspireerd op de Romaanse kerken van Berry, met overeenkomsten met de kerk van Notre-Dame d'Huriel, verbonden met de abdij van Deols. Het schip, gedeeltelijk herbouwd 50 jaar na de stichting, en de pijlers van de klokkentoren, versterkt in de dertiende eeuw, getuigen van een continue architectonische evolutie.

In de 15e eeuw onderging de kerk belangrijke wijzigingen: een kapel gewijd aan de Maagd werd toegevoegd aan de noordkant, en de ruimtes tussen de apsis en de apsidiolen, aanvankelijk afgebakend door segmenten van de typische cirkel van de Berry, werden omgezet in kapellen. De gevel, herwerkt aan het einde van de Gotische periode, omvat drie hoogbouw driehoekige baaien en twee low-end ramen, omlijst door een nieuw portaal in 1643. Deze laatste, versierd met pilasters en een driehoekig pediment, draagt de gegraveerde datum van de reconstructie.

De klokkentoren, massief en vierkant, behoudt een eerste romaanse vloer versierd met blinde bessen in het midden van de hanger, nog zichtbaar op zijn oostelijke gezicht. Een extra verdieping, toegevoegd in de 17e eeuw of begin 19e eeuw, ondersteunt een klokvormige dak. Binnenin is het unieke schip van 10 meter breed, aanvankelijk bedekt met een verloren structuur, sinds het einde van de 15e eeuw door een wiegstructuur overdekt. De crossover van de transept, smaller dan het schip, ondersteunt een koepel op stammen, terwijl de armen van de transept en het koor zijn gewelfd in wieg.

Geclassificeerd als historisch monument in 1978, de kerk huizen opmerkelijke meubels, waaronder een 14e eeuwse kruising van kruispunten, een 17e eeuwse retable, en 15e en 20e eeuwse beelden. Onder hen een Maagd van Barmhartigheid en een Saint Madeleine gesneden door Jean de Chartres, evenals triptieken van Montluçon schilder Maurice Vignier. Deze elementen weerspiegelen zijn centrale rol in het religieuze en artistieke leven van Montluçon, van de Middeleeuwen tot de moderne tijd.

Het gebouw, eigendom van de gemeente, werd gerestaureerd, met name in 1913 en 1960, met architectonische details als een kruispunt pijler van het transept kruis. Zijn geschiedenis, gekoppeld aan die van de priorij-curé afhankelijk van de Augustijnen van Évaux, maakt het tot een belangrijke getuige van Bourbon's religieuze erfgoed, mengen romaanse, gotische en klassieke invloeden.

Externe links