Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Étienne kerk van Saint-Étienne-de-Lisse, gelegen in Gironde in het gelijknamige dorp, werd gebouwd in de 12e eeuw op Gallo-Romeinse substructuren. Het keurt een Latijns kruisplan goed, met een drie-spanige schip gewelfd in een wieg, een halfronde extremiteit transept, en een originele truffelbed, zeldzaam in de regio. De Romaanse toren, gedeeltelijk herbouwd in de 16e en 19e eeuw, domineert het gebouw. De kerk diende zowel als een priorij als een parochiekerk, een dubbele status bevestigd door 14e eeuwse teksten, met name onder paus Clement V, die verenigd in 1312 met de hoofdstukken van Uzeste en Villandraut.

De kerk werd bestuurd door Saint-Émilion, een divisie opgericht in 1289 door Edward I, koning van Engeland, waaronder negen naburige parochies. Middeleeuwse documenten vermelden het onder de namen Sent Estephe de Lissa (1332) of Sanctas Stephanus de Licia (15e eeuw). Zijn status als priorij, geschat op 3.200 Bordeaux ponden, leidde tot financiële spanningen tot de Revolutie, zoals blijkt uit een klacht van de parochiepriester François de Ligeard in 1773, waarin de afwezigheid van bijdragen uit de hoofdstukken voor het behoud van het heiligdom werd veroordeeld. Het gebouw, ingeschreven in de Historische Monumenten in 1925, behoudt opmerkelijke Romaanse elementen, waaronder 64 gesneden modellen die moraliserende thema's illustreren, evenals pre-Romeinse stenen, misschien uit een Gallo-Romeinse tempel.

De westerse gevel, herontworpen in de 16e eeuw, presenteert een romaanse portaal omlijst door twee blinde deuren, waarvan een blijft. Het interieur, heringericht in 1891-1892 in neo-Romeinse stijl, herbergt een gouden altaarstuk, een glas-in-lood raam van Gustave Pierre Dament (1880) die Saint Stephen vertegenwoordigt voor het Sanhedrin, en zes 15e eeuwse kraampjes geclassificeerd in 1903, van de collegiale kerk van Saint-Émilion. Deze walnotenstalletjes zijn versierd met genade en armleuningen gesneden met groteske of religieuze motieven. Vlakbij, een 16e eeuwse begraafplaats kruis en de ruïnes van de Saint-Fort Kapel, gewijd aan een lokale heilige vereerd in Bordeaux, voltooien dit erfgoed.

De architectuur combineert romeinse invloeden (bursten in cul-de-vier, platte uitlopers) en latere toevoegingen, zoals de uitlopers van de 16e eeuw of de toren-clocher herbouwd in 1840 na een ineenstorting. De modillons, bestudeerd door Léo Drouyn in de 19e eeuw, tonen de hoofdzonden, terwijl de hergebruikstenen, vergelijkbaar met die van de Sint-Andreaskerk in Cestas, een heidense oorsprong suggereren. Het ensemble weerspiegelt een complexe geschiedenis, tussen religieuze functie, feodale kwesties en moderne restauraties, terwijl het een belangrijke getuigenis blijft van de Romaanse kunst in Aquitaine.

Externe links