Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Etoges, gelegen in de Marne aan de kust van de Witten, werd herbouwd aan het begin van de zeventiende eeuw op de fundamenten van een 12de eeuwse middeleeuwse vesting gebouwd door de Heren van Conflans. De gracht, gevoed door natuurlijke bronnen die waterstralen vormen, en de architectuur die bakstenen en stenen combineert maken het een opmerkelijk voorbeeld van de klassieke stijl geïnspireerd door de Place des Vosges. Het landgoed, in handen van de familie Anglure in de 14e eeuw, werd een gastvrije plek voor de vorsten, waaronder Francis I in 1544.

In 1572, Chrestien de Savigny, kamerheer van de hertog van Anjou, erfde het landgoed door huwelijk en herbouwde het kasteel in een defensieve renaissance stijl, met koepel-stijl torens en een arcade galerie. In 1656 werd Etoges opgericht als provincie, en in 1687 ontving Marc Antoine Saladin d'Anglure Lodewijk XIV, die zijn "24 bronnen" van bronnen bewonderde en zijn galerij geschilderd door Jean Hélart. Deze fascist stort de ruïne van de familie neer, wat leidt tot de verkoop van het landgoed in 1717.

In de 18e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van eigenaar, waaronder Joseph Marie de Boufflers, een metgezel van Lodewijk XV, die een grote trap en een stenen brug toevoegde. Tijdens de revolutie werd graaf Claude Christophe Lorimier de Chamilly, de eerste bediende van Louis XVI, in 1794 geguillotineerd en het kasteel, dat als nationaal eigendom werd geconfisqueerd, werd verkocht. In de 19e eeuw vestigde François de Guéheneuc, de vader van Louise de Guéheneuc (vrouw van Marshal Lannes), een Engelse tuin en herstelde het landgoed gedeeltelijk.

In de 20e eeuw werd het kasteel verwoest en gered door de familie Neuville, die zijn hydraulische systeem gerenoveerd en zijn erfgoed bewaarde, waaronder de leken van de kerk. Sinds 1991 is het de thuisbasis van een luxe 4-sterrenhotel met gastronomische restaurant en spa. In 2023 werd het gekocht door NAO Collection, dat zijn hotelgebruik voortzette met behoud van zijn status als historisch monument geregistreerd sinds 1956.

Externe links