Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Thermes du Mont-Dore, oorspronkelijk gebouwd in 1817 door de Parijse architect Charles Ledru, verving 18e-eeuwse badgebouwen. Het project, goedgekeurd in 1816, wordt gemotiveerd door de ontdekking van Gallo-Romeinse overblijfselen (een tempel en thermale baden) tijdens het werk, resulterend in een herziening van het plan. Het gebouw, voltooid in 1824 en ontvangen in 1832, bevat deze overblijfselen en neemt een stijl geïnspireerd door oude thermale baden. De therapeutische bron, uitgebuit sinds de Restauratie, trekt een aristocratische klantenkring onder het Tweede Rijk, die opeenvolgende uitbreidingen vereist.

In 1890 werd architect Émile Camut belast met een grote uitbreiding, met behoud van de gevel van Ledru maar volledig transformeren van het interieur. Het is geïnspireerd door Romeinse thermale baden en auvergnat Romeinse kunst, met twee paviljoens en een verdieping. De in 1889 uitgereikte werken werden in 1894 voltooid. Het gebouw combineert dan lokale andesite, gewelven van heuvelruggen, en een koepel op de Saint-Jean-César bron. Twee monumentale stenen trappen omlijsten de grote hal, terwijl glazen ramen de binnenplaatsen bedekken.

In de 20e eeuw onderging de Thermen verschillende moderniseringen: tussen 1934 en 1938 verving de architect E. Pincot de binnenplaatsen en de centrale zalen; Tussen 1942 en 1957 werd een laboratoriumvloer toegevoegd. In 1974-1975 bouwde architect Bosser een nieuw stoomgebouw en zwembad in het noorden, terwijl de zuidvleugel in 1983 werd verlengd. Gerangschikt Historisch Monument in 1989 voor hun gevel, vestibule, en oude overblijfselen, de Thermes getuigen van de evolutie van genezing praktijken en Franse thermische architectuur.

De Mont-Dore resort, populair om zijn zwavelwater, belichaamt het fenomeen van thermische resorts die ontwikkeld in de 19e eeuw. Onder de Restauratie en het Tweede Rijk zoeken de cursisten, vaak uit de aristocratie of de bourgeoisie, zorg maar ook een plaats van wereldse gezelligheid. De uitbreiding van 1890 reageerde op deze toestroom, terwijl het integreren van historische (hergebruik van Gallo-Romeinse overblijfselen) en regionale (auvergnat Romaanse kunst), een illustratie van het architectonisch syncretisme van de periode.

De opeenvolgende transformaties weerspiegelen de medische vooruitgang en de groeiende behoeften van de cursisten. De toevoeging van laboratoria in de 20e eeuw markeert een verhoogde medicialisatie, terwijl het zwembad en ontspanningsruimtes (galeriewandelingen, hallen) de therapeutische en recreatieve dimensie van de thermale baden benadrukken. Vandaag, het gebouw, eigendom van het departement, behoudt beschermde elementen zoals de Caesar voorjaar of de eer trappen, herinneringen aan zijn verleden prestige.

Externe links