Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Oorsprong en geschiedenis

Het gebouw gelegen op 1 plein van het Britse parlement in Rennes is een van de gebouwen gebouwd na de grote brand van 1720, die een groot deel van de stad verwoestte. Deze gebouwen, die kenmerkend zijn voor de eerste helft van de achttiende eeuw, werden ontworpen om het stadscentrum in een uniforme klassieke stijl te herbouwen. Hun granieten gevels, ritmisch door bogen in het hart van de stad en ionische pilasters, weerspiegelen de architectonische invloed van de tijd, mengen stedelijke functionaliteit en monumentale esthetiek.

De huizen van het Place du Palais hebben een homogene structuur: begane grond, intersoil, twee vierkante verdiepingen en een zolderverdieping naar de Mansart, typisch voor de Parijse daken aangepast in de provincie. Hun regelmatige uitlijning en hun stompen van stenen schoorstenen onderstrepen de zorg voor visuele harmonie, eigen aan post-ramp reconstructies. Het gebouw is geclassificeerd als historisch monument sinds 1959, specifiek het beschermen van zijn gevels (op het terrein en binnenplaats) evenals de daken, intacte getuigenissen van dit erfgoed.

Het Paleisplein, nu de zetel van het Britse parlement, was een symbool van de renaissance van Rennes na de vernietiging. De arcades hadden waarschijnlijk commerciële of ambachtelijke activiteiten op de begane grond, terwijl de vloeren dienden als woningen voor de rijke klassen, zoals blijkt uit architectonische details (stijlen, plafondhoogte). Centrale ligging, nabij gerechtelijke instellingen, versterkt zijn prestige.

De elementen die beschermd worden door het decreet van 1959 .. gevels, daken en schoorstenen .. illustreren het belang gehecht aan het behoud van de structurele en decoratieve details van de achttiende eeuw. De afwezigheid van grote veranderingen sinds die tijd maakt het mogelijk om bouwtechnieken en materialen (lokale granaat) te bestuderen die na de brand worden gebruikt. De Creative Commons licentie voor actuele foto's vergemakkelijkt de verspreiding van dit erfgoed.

Er is geen informatie beschikbaar over oorspronkelijke eigenaren of architecten die het werk leidden. De archieven vermelden alleen de kadaster (park B 810p) en een locatienauwkeurigheid die als "doorlaatbaar" wordt beschouwd (noot 5/10), wat wijst op onzekerheden over mogelijke kleine latere wijzigingen. De Merimée database en Monumentum gegevens blijven de belangrijkste bronnen voor zijn geschiedenis.

Externe links