Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtoren La Roque is een vlaggenschiphuis gebouwd in de 2e kwart van de 19e eeuw op het puntje van de Roque, in Saint-Samson-de-la-Roque (Eure), om de navigatie in de Seine estuarium. Dit innovatieve model, ontworpen door architect Léonce Reynaud, integreerde een lantaarn in een huis voor de voogd en zijn familie, waardoor een permanente aanwezigheid ter plaatse mogelijk was. Het gebouw, gebouwd in 1849 en in opdracht van 1850, pieken op meer dan 50 meter boven het estuarium, met een wit vast licht aanvankelijk gevoed door traditionele middelen.

In 1900 werd de vuurtoren opgewaardeerd door elektrificatie via een benzinegenerator, maar hij werd al in 1909 (of 1910 afhankelijk van de bronnen) permanent gedoofd, wat het einde van het operationele gebruik betekende. De optiek wordt vervolgens gedemonteerd, hoewel de messing lantaarn en de trap blijven staan. De site biedt een panoramisch uitzicht op Le Havre, Honfleur en de bruggen van Normandië en Tancarville, en benadrukt haar strategische rol in het regionale maritieme landschap.

Gerangschikt als een historisch monument sinds 15 september 2011, de vuurtoren De vroege ontmanteling en de ligging tussen de Risle en de Marais-Vernier maken het tot een zeldzame getuigenis van de 19e eeuwse vuurtorens, het mengen van architectonisch erfgoed en de geschiedenis van technieken.

Het project maakt deel uit van een breder lichtplan dat in 1837 werd gelanceerd en in 1847 werd verfijnd en vier vuurtorens voor het estuarium leverde. Het vlaggenschiphuis van La Roque illustreert zo een cruciale periode waarin maritieme veiligheid professioneler wordt, terwijl de logistieke uitdagingen van het tijdperk worden weerspiegeld (isolatie van bewakers, brandbehoud).

Externe links