Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kasteel van Rabaud à Masseret en Corrèze

Patrimoine classé
Patrimoine défensif
Demeure seigneuriale
Château
Corrèze

Kasteel van Rabaud

    Rabaud
    19510 Masseret
Château de Rabaud
Château de Rabaud
Château de Rabaud
Château de Rabaud
Crédit photo : Piecaso - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
1er quart XVIe siècle
Bouw van het kasteel
1710
De kapel ontbreekt
1854
Adjudicatie aan mevrouw de Saulnier
1990
Registratie voor historische monumenten
2020
Herstel van de schelpen
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Gevels en daken (Box ZN 51): inschrijving bij bestelling van 7 november 1990

Kerncijfers

Julien Courteys - Eigenaar in de 17e eeuw Echtgenoot van Jeanne de Joyet, lokale adellijke familie.
Bertrand Courteys - Heer van de Jarriga Eigenaar in 1696.
Franck Baillot d’Estivaux - Historicus en eigenaar in de 20e eeuw Bestudeerde het handvest van 1430.
Élisabeth de Corbier - Auteur van een tekening in 1896 Getuigenis van de oorspronkelijke scalds.
Prosper Roume de Joyet - Fabrikant van kerkornamenten Link naar de lokale Marian toewijding.

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Rabaud, gelegen in Masseret en Corrèze, is een landelijk fort gebouwd in het begin van de 16e eeuw. Dit type constructie, karakteristiek voor de Limousin, onderscheidt zich door zijn schaalbare en belangrijkste toren, die een periode van vrede na de Honderdjarige Oorlog weerspiegelt. Het maakt deel uit van een beweging om landhuizen en kastelen in de regio te bouwen, die worden begunstigd door een eeuw van relatieve rust tussen het einde van de Honderdjarige Oorlog en de Oorlogen van Religie.

Rabaud heet een den (of refundrium), een regionale term die verwijst naar versterkte huizen dicht bij de steden, onderscheiden van middeleeuwse forten zoals de Castra de Masseret. De architectuur, met een vierhoekig plan, een ronde traptoren en scauguettes, maakt het een representatief voorbeeld van de limo-gebouwen van het tijdperk. Het kasteel en de bijgebouwen, waaronder een dovecote, een put en een broodoven, illustreren een autarchische plattelandseconomie.

Het monument werd opgenomen in de aanvullende inventaris van historische monumenten in 1990, met name om het te beschermen tegen de route van de A20 snelweg, die anders dicht bij het herenhuis zou zijn geweest. De schaaltjes, aanvankelijk opgeborgen door pepers, werden in 2020 gerestaureerd dankzij een tekening van 1896, het herstellen van hun oorspronkelijke silhouet. Binnenin getuigen elementen zoals een Frans plafond en herminette gesneden balken van middeleeuwse en renaissante constructietechnieken.

Rabaud behoorde tot verschillende adellijke families, waaronder de Laplace, de Saint-Aaule en de Courteys, voordat ze in 1854 werd toegekend aan mevrouw de Saulnier. In de 20e eeuw was het eigendom van de heer Baillot d'Estivaux, een lokale historicus, die het handvest van 1430 Masseret bestudeerde en middeleeuwse gebruiken onthulde, zoals het nachtwaken van de burggraaf van Limoges. Een kapel, genoemd tot 1710 en een kruis gesneden op de zolder getuigt van haar katholieke erfgoed.

De site behoudt sporen van een oudere bezetting, misschien uit de dertiende eeuw, zoals gesuggereerd door een architectonisch detail en lokaal geheugen die een ondergrondse richting Masseret oproepen. Ondanks veranderingen in de 19e eeuw (uitbreiding van ramen, herverdeling van kamers), behoudt het kasteel middeleeuwse kenmerken, zoals een sterke poort en bardages. Zijn tuin, ooit geïrrigeerd door een hydraulisch systeem, wordt nu binnengevallen door een roerige ormaie, slachtoffer van grafose.

Rabaud belichaamt aldus zowel een limousine architectonisch erfgoed als een getuigenis van de landelijke levensstijl tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd, gekenmerkt door opeenvolgende aanpassingen zonder zijn oorspronkelijke identiteit te veranderen.

Externe links