Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Grignan washuis, gebouwd in de 2e helft van de 18e eeuw, onderscheidt zich door zijn cirkelvormig plan van Toscaanse orde. Het ligt op een basis van drie stappen ondersteunen zestien kalksteen kolommen gewonnen uit Chamaret steengroeven. Een naaktschild ondersteunt een bakstenen koepel, bovenop een platte koepel versierd met een centrale bal. Het hoofdbekken, met een diameter van 6 meter, heeft een waterstraal in het midden. Dit monument, geclassificeerd als Historische Monumenten, weerspiegelt een neo-klassieke architectuur geïnspireerd door de Tempel van Liefde van de Kleine Trianon.

In 1840 werd de wasstraat gebouwd op initiatief van François-Auguste Ducros, toenmalig burgemeester van Grignan, volgens plannen van Barthélemy (waarschijnlijk Ferdinand, de Grillon), triangulator van het kadaster van de Vaucluse. In 1861 werd een cirkelboogvak toegevoegd om waswerkzaamheden te vergemakkelijken, terwijl het bekken in 1894 werd herbouwd. De koepel en de verstrengeling werden hersteld in 1907 en opnieuw in 1987. De geslepen stenen zijn uitsluitend afkomstig uit de steengroeven van Chamaret, en het monument is ingeschreven bij de volgorde van 24 februari 1987.

Het washuis, eigendom van de gemeente, illustreert het belang van sanitaire openbare voorzieningen in de 19e eeuw. Zijn neoklassieke stijl, gekenmerkt door symmetrie en harmonie van verhoudingen, maakt het een opmerkelijk voorbeeld van de utilitaire architectuur van het tijdperk. Vandaag, in Place du Mail, blijft er een bewijs van het gemeenschappelijk erfgoed en de lokale expertise in steensnijwerk en metselwerk.

Externe links