Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Bischenbergklooster, gelegen op een heuvel die Bischoffsheim domineert, is een bedevaartsplaats gewijd aan Notre-Dame-des-Sept-Douleurs sinds ten minste 1505, datum van het eerste schrijven met vermelding van een kapel. Dit Maria heiligdom, wiens activiteit werd verstoord door de Dertigjarige Oorlog (1618-1648), werd herboren in de 17e eeuw onder de impuls van de Franco-Recollets van Mutzig. In 1663 toevertrouwde de bisschop hen het beheer van de site, maar bij gebrek aan accommodatie ter plaatse gingen de monniken heen en weer te voet vanuit hun klooster. Pas in 1717 slaagden ze erin de voltooiing van de kapel en de bouw van een bescheiden hospice te financieren.

In 1732 werd de kruisweg, bestaande uit 14 stations plus een vijftiende kapel gewijd aan het Heilige Kruis, opgericht onder de auspiciën van bisschop Jean Vivant. Het klooster beleefde vervolgens een snelle periode, gekenmerkt door de uitbreiding van het hospice in 1775 en zijn autonomie erkend door het hoofdstuk van de Recollets. De Franse Revolutie maakte op brute wijze een einde aan deze welvaart: de religieuzen werden verdreven, de goederen verkocht, en de bedevaart stopte. Slechts enkele kostbare elementen, zoals altaren en standbeelden, ontsnappen aan vernietiging.

In 1821 kochten de Redemptoristen, onder leiding van pater Joseph Passerat, de ruïnes en voerden een ambitieuze restauratie uit. Ze herbouwen de kapel, de woning en het kruispad en voegen twee vleugels toe aan een vierkante binnenplaats. De lokale bevolking is actief betrokken bij dit werk. Ondanks de omwentelingen van de Kulturkampf (1873), die opnieuw de religieuzen achtervolgde, werd het klooster in 1894 herboren na de afschaffing van antireligieuze wetten. De twee wereldoorlogen verminderden het aantal monniken, maar Marian devotie bleef bestaan, en de site verwelkomde zelfs Duitse vluchtelingen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Tussen 1957 en 1959 moderniseerde een grote restauratie de altaren en glas-in-loodramen, die in 1958 het werk waren van meesterglasmaker Tristan Ruhlmann. Het kapelkoor werd in 1965 geclassificeerd als historisch monument, gevolgd door de Pietà in polychroom hout (eind 15de eeuw) in 1980. Het klooster herbergt ook de overblijfselen van de Venerabele Vader Passerat, vertaald uit Doornik. Vandaag, een gemeenschap van Redemptoristen, ondersteund door vrijwilligers, animeert deze plaats van spiritualiteit en herinnering.

Opgericht in 1732 door Alphonse de Liguori, heeft de Redemptoristische gemeente de missie om de armen te evangeliseren. In Bischenberg belichaamde pater Passerat (1772 Sinds 1990 werkt de Frans-Duitse vereniging Amicale du Couvent aan het behoud van de site door de samenwerking tussen leken en religieuzen te bevorderen. De kruisweg, een van de oudste in de Elzas, en hedendaagse glas-in-lood ramen illustreren de historische en spirituele dualiteit van deze plaats.

Externe links