Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Château de Vaux, gelegen in Sarroux-Saint Julien en Corrèze, is een voormalige seigneuriële residentie uit de 12e eeuw. De middeleeuwse site, waarschijnlijk in ruïnes, werd in de 17e eeuw vervangen door een Louis XIII stijl gebouw, gebouwd door Pierre de Langlade, een advocaat in het Bordeaux parlement. Deze laatste verwierf de seigneury in 1627 en markeerde het begin van een periode van grote architectonische transformatie, met het hergebruik van de stenen van het oorspronkelijke middeleeuwse kasteel.

Tot de 14e eeuw behoorde de seigneury van Vaux tot een Auvergnate familie van Fleurac (Ydes), voordat ze in 1368 werd afgestaan aan de limousinefamilie van Lestranges. In de 17e eeuw verkocht de familie Vernejoux het landgoed aan Pierre de Langlade, die het huidige gebouw bouwde, gedateerd 1635 door een inscriptie op de open haard. Het kasteel bleef in de nakomelingen van de Langlades tot 1910, de datum van de dood van Anne de Langlade de Vaux, de laatste directe erfgename.

Na 1910 veranderde het kasteel meerdere malen van handen: afscheid van de familie Masson de Saint-Félix (notaris in Treignac), daarna vervreemd in 1929 na de vroegtijdige dood van Marie Paule Elisabeth Masson. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de eigenaar, directeur van Bort Tanneries, gedeporteerd tijdens de nazi-inval van 1943. Het kasteel werd een vakantiekolonie onder leiding van de gemeente Saint-Cyr-sur-Loire, voordat het in 2002 werd overgenomen door de familie Bellanger. Het werd uiteindelijk voor historische monumenten in 2017 om zijn architectonische kwaliteit.

Het Château de Vaux onderscheidt zich architecturaal door zijn Louis XIII stijl, innovatief voor Bas-Limousin. De symmetrische gevel, de hoekschelpen en de vierkante toren contrasteren met de traditionele seigneuriale huizen van de regio. Binnenin getuigen een monumentale stenen trap en een gegraveerde open haard uit het jaar 1635 van zijn geschiedenis. De gevels, daken en trappenhuis zijn sinds 2017 beschermd.

De site, aanvankelijk omgeven door tuinen vervangen door een weide, illustreert de evolutie van het gebruik van seigneuriale woningen: van middeleeuwse macht tot moderne land residentie, dan naar educatief centrum voordat het weer een prive-eigendom. Zijn geschiedenis weerspiegelt de sociale en politieke omwentelingen van de Corrèze, van het oude regime tot het hedendaagse tijdperk.

Externe links