Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Gerbéviller, gelegen in Lotharingen in de Grand Est, vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw met de familie van Querford, alvorens door huwelijk aan het begin van de 12e eeuw naar de hertogen van Lotharingen. Een eerste kasteel werd gebouwd voor 1240 door Philippe de Lorraine, broer van Ferry II, gevolgd door landschapsontwikkeling rond 1300. De seigneury, doorgegeven door bruidsschat aan de familie van Bar, vervolgens aan de Graven van Linange-Réchicourt in 1410, werd verkocht in 1470-1485 aan Jean Wisse na vernietiging veroorzaakt door de troepen van Karel de Temerary (1475-1477). De Wisses veranderde het kasteel in een seigneuriale woning voordat het in 1540 door het huwelijk naar het Châtelet ging.

In de 17e eeuw moderniseerde Charles-Emmanuel de Tornielle, hoofd financiën van de hertog Henri II van Lotharingen, het landgoed: hij creëerde een Italiaans park met een nimf en een rood paviljoen, toegeschreven aan Clement Métezaeau. Het kasteel, opgevoed in markiesat in 1621, werd vernietigd in 1636 tijdens de Dertigjarige Oorlog op bevel van Lodewijk XIII. De familie Torniel hield hem tot 1737, toen hij overging naar de Lambertye. Camille de Lambertye herbouwde het in 1750, waarschijnlijk met Germain Boffrand, terwijl Yves des Hour het park herbouwde.

In de 19e eeuw veranderde Louis-Martin Berthault het park in een landschapstuin in het Engels (1816) voor Antoine de Lambertye. Ernest de Lambertye voegt commons, kapel en wintertuin. Op 24 augustus 1914 verwoestte de brand van het kasteel tijdens de Slag bij de Grand-Couronnene een groot deel van het landgoed. Van 1920 tot 1923 gereconstrueerd door Albert Laprade, verloor hij zijn vloeren maar hield zijn 16 hectare groot park, geclassificeerd met zijn nimf (alleen in Frankrijk), zijn moestuin en zijn rozentuin. Vandaag eigendom van prins Charles d'Arenberg, het landgoed is geclassificeerd als een historisch monument sinds 1996 en gelabeld een opmerkelijke Tuin.

De Palatijnse kapel, opgericht in de 15e eeuw en gegeven aan de Karmelieten in 1621, werd verkocht als een nationaal eigendom na de revolutie. Tussen 1860 en 1865 herontwikkeld door Ernest de Lambertye om paus Pius IX te verwelkomen, is het sinds 1986 geclassificeerd. Het landgoed omvat ook een 19e-eeuws theater, een oranjerie, en bijgebouwen, die de architectonische en landschapsevolutie over drie eeuwen weerspiegelen.

Externe links