Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Notre-Dame de la Blanche, ook bekend als de abdij van Isle-Dieu, is een voormalige Cisterciënzer abdij die in de 12e eeuw werd gesticht door monniken van de abdij van Buzay. Oorspronkelijk gevestigd op Pilier Island in 1172 als de abdij van Pilier Island, werd het overgebracht in 1205 naar het eiland Noirmoutier vanwege de harde levensomstandigheden. Deze zet wordt mogelijk gemaakt dankzij een geschenk van de heer Pierre V de La Garnache, waardoor de Cisterciënzen zich kunnen vestigen in het noorden van het eiland, terwijl de Benedictijnen van Saint-Philibert het centrum sinds de zevende eeuw bezetten. De twee abdijen, bijgenaamd "Black" (Benedictine) en "White" (Cistercianus), bestaan naast elkaar en onderscheiden zich door hun economische dynamiek op basis van de exploitatie van kwelders (3.800 anjers in de middeleeuwen).

In tegenstelling tot de continentale voedselabdijen, putten de monniken van de Witte hun voedsel uit zout, dat ze produceren en ontvangen als geschenk aan Noirmoutier en op het eiland Bouin. In de 16e eeuw na het concordat van Bologna viel het in handen van nobele families als de Rohan, de Gondi en de Tremoil. Om deze spirituele achteruitgang tegen te gaan, werd de trappistische hervorming geïntroduceerd in 1611, wat een terugkeer naar een strenger kloosterleven betekende.

Bij de Revolutie werd de abdij gesloten en verkocht als nationaal eigendom in 1797. De kerk en het klooster worden vernietigd, maar de kloostergebouwen (14e eeuw, gerenoveerd in de 18e eeuw), het Abbatial hotel (XVIIe) en bijgebouwen blijven over. Gekocht door de heren Jacobsen (Farmer General) en Hocquart (Parlementair), wordt het gedeeltelijk bewaard dankzij Jean-Corneille Jacobsen, die de bibliotheek redt. Het landgoed diende vervolgens als militair ziekenhuis tijdens de Vendée Oorlog, toen als frisdrankfabriek in de 19e eeuw. In 1869 door de familie Jeanneau, nog steeds eigenaar, is de abdij vandaag de dag een particulier landgoed niet toegankelijk. Twee inscripties op de historische monumenten (1926 en 1996) beschermen de overblijfselen, waarvan de poort zegt dat het naar de Leeuwen en de omheining muren draagt.

Externe links